31 Aralık 2012 Pazartesi

MAYASIZLAR TEMİZLENMEZ İSE HER YENİ YIL KIYAMETLERİ YAŞAYACAĞIZ



MAYALARDAN KURTULAN 2013 MAYASIZLARDAN KURTULACAK MI?

30 Aralık 2012
Öncelikle;
‘Dindin ve yoksuldan geçinerek yetim hakkı yiyenler hariç’; beyazı, sarısı, siyahı, Lazı, Zazası, Türkü, Kürdü, Romanı, Abazası, Çerkezi, Gürcüsü, Arabi…doğrusu  tüm insanların yeni yılını kutluyorum. Ve de; yeni yıl, aydınlık, barış, kardeşlik, özdeksel ve tinsel varsıllık, sağlık, mutluluk getirsin  diyorum.

Gördük 2012’yi, göreceğiz 2013’ü:
Aaa, kıyamet kopmadı, 2013’ü gördük!!!
Aaaa, İslam Cumhuriyeti kurulmadı ve 2013 yılında İslam Cumhuriyeti’nin 1. Yıldönümünü kutlamadık(60 bin okulun yanında 90 bin Camisi olan ülke, sanki İslam Cumhuriyeti değil de…).
Birileri  21 Aralık 2012’de kıyamet kopacak, birileri de; 2013 yılına girdiğimizde İslam Cumhuriyeti, doğrusu şeriat devletinin 1. Yıldönümünü kutlayacağız demişti ya, vurgum onlara, Vurgunum söyletenlere.
Benim için, ikincisi, kıyametin büyüğü idi.
Gerçekten ne güzel söylemişim, geçen yeni yıl  yazısında: “Kıyameti yaşarken, kıyameti bekleyenler, kıyamet hazırlayıcılarını besler”
Maya söylencelerine göre, olması beklenen ‘21 Aralık 2012 günkü’ kıyamet gerçekleşmeyince,  varsıl değil de, yoksul kendi kıyametine döndü.
Bil ki; senin yeni yıldaki umutlarını bile ticari materyale dönüştüren, dinden ve yoksuldan geçinenler gibi, kıyameti ve kutsal kitapları da kapitalist açlığın  metası haline getirdiler.
Mayalar, 21 Aralık 2012 günü kıyamet gerçekleşmeyince, 22 Aralık 2012’ye ötelediler.
İşleyen süreçteki ilginç boyut;  Maya kıyameti gerçekleşmeyince, bizdeki bazı mayasızların; buna inanmanın suçlusu olarak ‘Mustafa Kemal  Atatürk’ü göstermeleri idi.. Salyalar akıtarak, Atatürk’ün ‘Güneş Teorisi’nin “Elhamdulilah Müslüman’ım” tümcesi yerine “Ne mutlu Türküm” tümcesiyle Türklüğü öne çıkararak, İslamiyet’i yok ettiği için insanların safsatalar inandığını söyleyebildiler(Bunları Maya kıyameti kopmayınca söyledi yobaz herze, çünkü ne olur olmaz diye korkusu vardı).
Kıyamet kopmadı ya; coştukça coştu ve neler demedi ki; “Bugün’  İslamiyet’in önü açılmıştır, engellemek isteyenler Silivri’dedir. T.C bitirilecek, bizim dönem başlayacak.
Hatta; Menemen’de; askerliğin yedek subay olarak yapan, Öğretmen Mustafa Fehmi Kubilay’ı  ve bekçiler Hasan ve Şevki’yi katledenleri(23 Aralık 1930) değil de, Mustafa Kemal Atatürk ve arkadaşlarını suçlayabildiler. Öyle ki, şeriat isteyen ve kendisini ‘Mehdi’ ilan eden Derviş Mehmet ve grubunun adil yargılanmadıklarını ve alelacele idam edildiklerini söylemekten çekinmeyecek kadar  yüreklilik gösterebildiler.
Sözün kısası; Öğrendik ki, tüm bu kıyamet safsatalarının suçluları, mistizmi ve metafizik yaklaşımları ortadan kaldıran ve bilimi ve aklı öne çıkaran  Mustafa Kemal Atatürk ve arkadaşlarıymış.
İyi de;
1452-1519   yıllarında yaşayan Leonardo De Vinci’ye de kıyamet safsatalığı yaptıran, Mustafa Kemal Atatürk’ün evrensel felsefesi mi idi?
Dahası;
Bir Vatikan uzmanına, “Leonardo Da Vinci’nin Dünya’nın sonunun  1 Kasım 4006’da geleceği öngörüsünde bulunduğunu” söyleten Atatürk mu idi?
Da Vinci’nin İsa’nın çarmıha gerilmeden önceki havarileriyle son buluşmasını tasvir eden “Son Yemek” tablosunu inceleyen Sabrina Sforza Galitzia’ya, “Son Yemek” tablosunun merkezinde yer alan yarım ay şeklindeki pencerenin matematiksel ve astrolojik bir bulmaca içerdiğini söyleten, 21 Mart 4006’da “evrensel bir sel” başlayacağını, Dünya’nın sonunun da aynı yıl  1 Kasım’da geleceğini öngördüğünü iddia ettiren Atatürk mu idi?
Bulgar Kahin, Baba Vanga’ya ; 3797’de dünyanın sonunun geleceğini ve de insanlığın yeni bir güneş sisteminde yaşam alanı bulacağını söyleten Mustafa Kemal Atatürk mu idi?

Bilindiği gibi, “13” rakamı, birileri, özellikle dinciler  tarafından uğursuz ilan edildi. 2013’e girdiğimizi hiç düşündünüz mü? Yani, uğursuz bu rakamlı yıla. 13’lü yılda, yani 2013’te uğursuzluklar, karanlıklar, felaketler üzerimize çökmesin?!

2013’te Bulgar kahin, hiçbir şey olmayacağını söylüyor. Sizi bilmem ama, bu 13 beni ürkütüyor. Baba Vanga ‘demedi’ deyin de, benim için demedi demeyin:))
Bu da mı Atatürk tarafından söylettirildi  hakim bey?!

Evet;
Birileri 21 Aralık’ta kıyamet kopmayınca 22 Aralığa öteledi ve yine olmadı. Tıpkı, yehova inancında 2000 kıyametinin 2002’ye ötelendiği gibi . Ardından Baba Vanga, kıyametin 3797’de olacağını söyledi. En sonunda da; “Leonardo Da Vinci’nin Dünya’nın sonunun  1 Kasım 4006’da geleceğini söyleyerek, çok daha ötelere kıyameti fırlatmış oldu.
İşin üzücü ve düşündürücü yanı; ülkemdeki son 10 yılın kıyamet gerçeği her geçen gün acımasızlığını alabildiğine yoğunlaştırmışken, benim insanımın yaşadığı bu gerçek kıyameti unutup, sanal kıyametler peşinden koşması.
Türkiye’nin yaşayacağı olası kıyametler:
Dünyanın sayılı terör uzmanlarından Harvard Üniversitesi'nde görevli Prof.Dr. Graham Allison, herhangi bir nükleer saldırıya hedef olacak ülkeler olan İngiltere(Londra), Rusya( Moskova) arasına Türkiye(Ankara)'yı de ekledi.
Neden hedef olmayalım ki?!  2013’u patriotlarla karşılıyoruz. Doğrusu; 2013’e patriot füzeleri ile giriyoruz;
Adana(Hollandalılar) Kahramanmaraş(Almanlar)  ve Gaziantep’e(Birleşik Devletler-Amerika) ikişer adet hava savunma aracı olan Patriot füze savunma bataryaları ve 1200 asker yerleştirildi.
Süriye sorunu çözüldükten sonra(bu sorun bizi niye ilgilendiridiğin hala çözmüş değilim. Daha dün, R-cep ve Esat kanka değillir miydi? Ailece tatile çıkmıyorlar mıydı?!) füzeler kaldırılacakmış. Gülün buna. Nato, ne zaman konuşlandığı bölgeyi terk etti ki?! Bu resmen, Küresel efendilerin uzak karakolu İsrail’i korumaya yöneliktir ve de Türkiye’yi en az, İsrail kadar dinci teroristlerin hedefi haline getirmiştir.
Görülüyor ki; 2012’nin sonunda dünya kıyameti yaşamadı, fakat bilerek veya bilmeyerek Türkiye’m  AKP iktidarı tarafından resmen kıyametin odağı haline getirildi.

Şu aşağıdaki 5 Ocak 2012 tarihli  evrensel sayaç  beni doğruluyor. Yani her saniye bizleri kıyamete yaklaştıran, fakat biz ille da 21 Aralık 2012’yi  kıyametini bekleyen bir duruşla, gezegenimizi kıyamet travmasına sokan doyumsuzları izliyoruz. Veya korkuyoruz, susuyoruz ve de hala ‘Yılbaşı için’ şans oyunları oynayarak, geriden gelenlerin yaşam şansını ortadan kaldırıyoruz:
Dünya Nüfusu: 7.373.911.159 Kişi- AIDS’den 151.941.856 Hastalanan veya ölen- Hepatit C 250.713.000 Hastalanan veya ölen- Tarım Alanı 4.699.778.188 Dönüm Kaldı- Yaşama alanı 6.858.897.994 Dönüm kaldı- Erozyon 882.256.855.249 Kayıp ton- Yağmur Ormanı 2.497.179.960 Dönüm kaldı- Deniz Yüksekliği Mean Rise (m)*: 0.3233851839- Kayıp türler 1.600.917 Kayıp tür*- Dünyada kullanılan enerji 9.617.322.407 Varil Petrol- Petrol stoğu 1.033.313.638.288 Varil petrol kaldı-Doğal Gaz 146.382.554.307.469 Metre Küp kaldı- CO2 Seviyesi Atmosph. Co2(ppm): 389.97127203- Küresel Isınma Mean Rise (C)*: 3.201514035.
Dünya nüfusunu, mevcut halkların nispetlerini muhafaza ederek, 100 kişilik bir köy kadar küçültebilseydik bu köy söyle olacaktı:
57 Asyalı-21 Avrupalı-14 Amerikalı (Kuzey,Orta,Güney) ve 8 Afrikalı. Bunların 52'si kadın, 48'i erkek olacaktı. 30 beyaz, 70 beyaz  olmayan, 30 Hıristiyan, 70 Hıristiyan olmayan,
89 heteroseksüel, 11 homoseksüel.
6 kişi bütün servetin  % 59'una sahip olacaktı ve bunların hepsi  ABD kökenli olacaktı. 20 kişi iyi evlerde yasayacaktı, 30 kişi okuma-yazma  bilecekti,1'i ölmek üzere, 1'i de doğmak  üzere olacaktı.1 kişi bilgisayar   sahibi,1 kişi de (evet, sadece 1 kişi) üniversite mezunu olacaktı.
Simdi şunları göz önünde bulundurun:
Eğer bu sabah hastalıklı  değil de sağlıklı uyanmış iseniz, 1 hafta sonrasını göremeyecek olan 1 milyon insandan daha şanslısınız.
Bir harp tehlikesi ile, işkence görmek ihtimali ile, aç kalma korkusu ile karşı karşıya değilseniz,  500 milyon insandan daha iyisiniz.
Tutuklanmaktan, işkence görmekten yahut öldürülmekten  korkmadan ibadethaneye   gidebiliyorsanız 3 milyar kişiden daha iyi bir sansa sahipsiniz.
Buzdolabınızda yiyeceğiniz, üzerinizde elbiseniz  ve basınızı sokup uyuyabileceğiniz bir eviniz varsa, dünyadaki insanların % 75'inden daha zenginsiniz. Bankada ve cüzdanınızda para varsa, dünyanın en imtiyazlı % 8'i arasındasınız. Anneniz, babanız sağ ise, siz bu dünyada nadir kişilerden birisiniz.
Birisi sizi düşündü ve bunu gönderdi, çünkü okuma yazma  bilmeyen 2 milyar kişiden biri değilsiniz. Paraya ihtiyacın yokmuş gibi çalış. Kimse seni üzememiş gibi sev. Kimse seni seyretmiyormuş gibi dans et. Kimse seni dinlemiyormuş gibi şarki söyle.
Bu mesajı dostlarına gönder . Göndermezsen hiçbir şey olmaz.  Gönderirsen, belki bunu okuyan birisi gülümser. Veya, sen gene her zaman yaptığın gibi nereye olduğunu bilmeden, kan ter içinde koşmaya  ve hayattan şikayet   etmeye devam et.
Tüm bunlar, kapitalizmin; ‘küçük şeylerden mutlu ol’ dayatmasında kendini bulan manevi arınma tekniğinden( meditasyon) başka bir şey değil.
Her yeni yıl, yeni bir umuttan başka bir şey değil. Aslında her yeni yıl, yeni bir sorun yaratır işlevinden kendisini kurtarıp yeni sorun çözücülüğünü üstlense, dahası üstlendirilse dünyada sorun kalmaz. Fakat birileri sorun üzerinden getiri sağladığı için, her yeni yıl, yeni sorunlarla bizleri baş başa bırakıyor.
Dünyamız yeni yüzyılın taşıyıcısı 21. yüzyılda bir buçuk milyara yakın kişiyi mutlak yoksulluk içinde barındırmaktadır ve bunların 800 milyon kişisi açlık çekmektedir. Olgunun kahreden yanı;bu nüfusun büyük miktarının çocuk olması. İşte bu noktada dünyamızın geleceği konusunda endişelerim yoğunlaşmakta, umutlarım bitmektedir..
Eşitsizlik ve yoksulluğun alabildiğine arttığı küremizde sağlık hizmetleri, temel eğitim ve içme suyu her geçen gün azalıyorsa, küremizin geleceğini tahmin etmek için kâhin olmaya gerek yok.
Yukarıda sıraladığım gibi, birileri size; “Ben yiyeyim, sen aç kalabilmek ve de mutlu olmak için derin düşünerek manevi arınma tekniğini(meditasyon)yakala”
Aşağıdaki gencimizin bilim dünyasındaki başarısı, iç huzur ve  manevi arınma tekniği için gerekçe görülebilir.

Çorlulu genç bilim adamı, ışığı hapsetmiş:

Işığı durduran Türk genci:
Standford Üniversitesi'nde doktora yapan 1977 Çorlu doğumlu Türk bilim adamı Mehmet Fatih Yanık, aralarında eşi Hatice Altun’un da bulunduğu araştırma ekibiyle evrenin hız rekortmeni ışığı bilgisayar çipi içinde durdurmayı başardı. Yanık’ın devrim yaratan buluşu, geleceğin optik kuantum bilgisayarlarının geliştirilebilmesi yolunda çok önemli bir adım olarak gösteriliyor.

Bu bir marifet mi, AKP 2002’de bu yana  83 ışığı hapsetti ve durdurdu:
Tam 83 gazeteci içerde. 83 ışığın bir kısmı tahliye oldu. Hatta Soner Yalçın bile. Fakat ben, ‘gözünüzü alsa da’ yine de ışıkları sıralayacağım:
1-Abdulcebbar Karabeğ, Azadiya Welat Gazetesi Mersin Temsilcisi, Hatay Kapalı Cezaevi 2- Abdullah Çetin, Dicle Haber Ajansı (DİHA)Kurtalan Muhabiri, Diyarbakır D Tipi Cezaevi 3-    Ahmet Akyol, Dicle Haber Ajansı (DİHA)Adana Muhabiri, Ceyhan M Tipi Kapalı Cezaevi, Adana 4- Ahmet Birsin, Gün TV Genel Yayın Koordinatörü, Diyarbakır D Tipi Cezaevi 5- Ali Buluş, Dicle Haber Ajansı (DİHA) Mersin Muhabiri, Karaman-Ermenek M Tipi Cezaevi 6- Ali Çat, Azadiya Welat Gazetesi Mersin Muhabiri, İskenderun E Tipi Kapalı Cezaevi 7- Ali Konar, Azadiya Welat Gazetesi Elazığ Temsilcisi, Malatya E Tipi Cezaevi 8- Aydın Yıldız, Dicle Haber Ajansı (DİHA)Mersin Muhabiri, Gaziantep H Tipi Cezaevi 9-    Ayşe Oyman, Özgür Gündem Gazetesi Editörü, Bakırköy L Tipi Kadın Kapalı Cezaevi 10-Aziz Tekin, Azadiya Welat Gazetesi Mardin Temsilcisi, Mardin E Tipi Kapalı Cezaevi 11-Barış Pehlivan, Odatv İnternet Sitesi Genel Yayın Yönetmeni, Silivri 1 Nolu L Tipi Cezaevi 12-Barış Terkoğlu, Odatv İnternet Sitesi Haber Müdürü, Silivri 1 Nolu L Tipi Cezaevi 13-Bayram Namaz, Atılım Gazetesi Yazarı, Edirne 1 Nolu F Tipi Cezaevi 14-Bayram Parlak, Gündem Gazetesi Mersin Temsilcisi, Karaman-Ermenek M Tipi Cezaevi 15-Bedri Adanır, Aram Yayınları Sahibi ve Genel Yayın Yönetmeni, Kürtçe Hawar Gazetesi Yazı İşleri Müdürü, Diyarbakır D Tipi Cezaevi 16-Cengiz Kapmaz, Özgür Gündem Gazetesi Yazarı, Kandıra 2 Nolu F Tipi Cezaevi 17-Cihan Deniz Zarakolu, Belge Yayınları Editörü ve Çevirmeni, Kocaeli 2 Nolu F Tipi Cezaevi 18-Çağdaş Kaplan, Dicle Haber Ajansı (DİHA)İstanbul Muhabiri, Kandıra 2 Nolu F Tipi Cezaevi 19-Çağdaş Ulus, Vatan Gazetesi İstanbul Muhabiri, Kandıra F Tipi Cezaevi 20-Davut Uçar, Etik Ajans Müdürü, Kandıra 1 Nolu F Tipi Cezaevi 21-   Deniz Kılıç, Azadiya Welat Gazetesi Batman Temsilcisi, Batman M Tipi Kapalı Cezaevi 22-Dilşah Ercan, Azadiya Welat Gazetesi Mersin Muhabiri, Karataş Kadın Kapalı Cezaevi, Adana 23-Dilek Demiral, Gazeteci, Özgür Gündem Gazetesi Eski Editörü, Bakırköy L Tipi Kadın Kapalı Cezaevi 24-Erdal Süsem, Eylül Dergisi Editörü, Edirne F Tipi Cezaevi 25-Erol Zavar, Odak Dergisi Sahibi ve Yazı İşleri Müdürü, Şair, Sincan 1 Nolu F Tipi Cezaevi, ANKARA 26-Ertuş Bozkurt, Dicle Haber Ajansı (DİHA) Editörü, Kandıra 1 Nolu F Tipi Cezaevi 27-Fatma Koçak, Dicle Haber Ajansı (DİHA)Yazı İşleri Müdürü, Bakırköy L Tipi Kadın Kapalı Cezaevi 28-Faysal Tunç, Dicle Haber Ajansı (DİHA) Şırnak Muhabiri, Kalkandere L TipiCezaevi 29-Ferhat Çiftçi, Azadiya Welat Gazetesi Gaziantep Temsilcisi, Gaziantep H Tipi Cezaevi 30-Feyyaz Deniz, Dicle Haber Ajansı (DİHA)Ankara Muhabiri, Bolu F Tipi Cezaevi 31-Füsun Erdoğan, Özgür Radyo Genel Yayın Koordinatörü, Kandıra 2 Nolu T Tipi Cezaevi, KOCAELİ 32-Gülsen Aslan, Dicle Haber Ajansı (DİHA)Batman Muhabiri, Batman M Tipi Kapalı Cezaevi 33-Hamit Dilbahar, Azadiya Welat Gazetesi Yazarı, Erzurum E Tipi Cezaevi 34-Hasan Özgüneş, Azadiya Welat Gazetesi Yazarı, Kandıra 1 Nolu F Tipi Cezaevi 35-Hatice Duman, Atılım Gazetesi Sahibi ve Yazı İşleri Müdürü, Gebze M Tipi Cezaevi, Gebze/KOCAELİ 36-Hüseyin Deniz, Evrensel Gazetesi Muhabiri, Kandıra 1 Nolu F Tipi Cezaevi 37-İhsan Sinmiş, Azadiya Welat Gazetesi, Adana F Tipi Cezaevi 38-İsmail Yıldız, Dersim Gazetesi Yazı İşleri Müdürü,Kandıra 1 Nolu F Tipi Cezaevi 39-Kenan Karavil, Radyo Dünya Yayın Yönetmeni, Adana Kürkçüler F Tipi Cezaevi 40-Kenan Kırkaya, Dicle Haber Ajansı (DİHA)Ankara Temsilcisi, Kandıra 1 Nolu F Tipi Cezaevi 41-Mazlum Özdemir, Dicle Haber Ajansı (DİHA)Diyarbakır Editörü, Kandıra 1 Nolu F Tipi Cezaevi 42-Mazlum Sezer, Dicle Haber Ajansı (DİHA) Muhabiri, Adana Kürkçüler F Tipi Cezaevi 43-Mehmet Emin Yıldırım, Azadiya Welat Gazetesi Genel Yayın Yönetmeni, Kandıra 1 Nolu F Tipi Cezaevi 44-Mehmet Güneş, Türkiye Gerçeği Dergisi Yazarı, Tekirdağ 2 Nolu F Tipi Cezaevi 45-Mehmet Yeşiltepe, Devrimci Hareket Dergisi Yazarı, Tekirdağ 1 Nolu F Tipi Cezaevi 46-Murat Aydın, Dicle Haber Ajansı (DİHA) Muş Muhabiri, Bayburt M Tipi Cezaevi 47-Murat İlhan, Azadiya Welat Gazetesi Diyarbakır Muhabiri, Diyarbakır D Tipi Cezaevi 48-Mustafa Gök, Ekmek ve Adalet Dergisi Ankara Temsilcisi, Sincan 1 Nolu F Tipi Cezaevi, ANKARA 49-Nahide Ermiş, Demokratik Modernite Dergisi Yayın Kurulu Üyesi, Bakırköy L Tipi Kadın Kapalı Cezaevi 50-Nevin Erdemir, Özgür Gündem Gazetesi Editörü, Bakırköy L Tipi Kadın Kapalı Cezaevi 51-Nilgün Yıldız, Dicle Haber Ajansı (DİHA)Mardin Muhabiri, Bakırköy L Tipi Kadın Kapalı Cezaevi 52-Nurettin Fırat, Özgür Gündem Gazetesi Yazarı, Kandıra 1 Nolu F Tipi Cezaevi 53-Nuri Yeşil, Azadiya Welat Gazetesi Dersim Temsilcisi, Elbistan E Tipi Cezaevi 54-Oktay Candemir, Gazeteci, Dicle Haber Ajansı (DİHA)Eski Muhabiri, Kandıra 1 Nolu F Tipi Cezaevi 55-Ömer Çelik, Dicle Haber Ajansı (DİHA)İstanbul Muhabiri, Kandıra 2 Nolu F Tipi Cezaevi 56-Ömer Çiftçi, Demokratik Modernite Dergisi İmtiyaz Sahibi, Kandıra 2 Nolu F Tipi Cezaevi 57-Ömer Faruk Çalışkan, Özgür Halk Dergisi Yazı İşleri Müdürü, Kandıra 1 Nolu F Tipi Cezaevi 58-Özlem Ağuş, Dicle Haber Ajansı (DİHA)Adana Muhabiri, Karataş Kadın Kapalı Cezaevi  59-Pervin Yerlikaya, Dicle Haber Ajansı (DİHA)İstanbul Muhabiri, Bakırköy L Tipi                                       Kadın Kapalı Cezaevi 60 -Ramazan Pekgöz, Dicle Haber Ajansı (DİHA)Diyarbakır Editörü, Kandıra 2 Nolu F Tipi Cezaevi 61-Ruken Ergün, Azadiya Welat Gazetesi Eski İmtiyaz Sahibi ve Yazı İşleri Müdürü, Adana-Karataş Kadın Kapalı Cezaevi 62-Sadık Topaloğlu, Dicle Haber Ajansı (DİHA)Urfa Muhabiri, Kandıra 2 Nolu F Tipi Cezaevi 63-Sebahattin Sumeli, Özgür Halk Dergisi Editörü, Tekirdağ 1 Nolu F Tipi Cezaevi 64-Sedat Şenoğlu, Atılım Gazetesi Genel Yayın Koordinatörü ve Gazeteci- Yazar, Edirne 1 Nolu F Tipi Cezaevi 65-Selahattin Aslan, Demokratik Modernite Dergisi, Kandıra 2 Nolu F Tipi Cezaevi 66-Semiha Alankuş, Dicle Haber Ajansı (DİHA)Diyarbakır Editörü, Bakırköy L Tipi Kadın Kapalı Cezaevi  67-Serdar Engin, Özgür Gündem Gazetesi Editörü, Silivri Cezaevi 68-Sevcan Atak, Özgür Halk Dergisi Editörü, Karataş Kadın Cezaevi, Adana 69-Seyithan Akyüz, Azadiya Welat Gazetesi Adana Temsilcisi, İskenderun M Tipi Cezaevi 70-Sibel Güler, Gazeteci, Özgür Gündem Gazetesi Eski Editörü, Bakırköy L Tipi Kadın Kapalı Cezaevi 71-Sinan Aygül, Dicle Haber Ajansı (DİHA)Bitlis Muhabiri, Muş E Tipi Cezaevi 72-Soner Yalçın, Odatv İnternet Sitesi İmtiyaz Sahibi, Gazeteci-Yazar, Silivri 1 Nolu L Tipi Cezaevi 73-Sultan Şaman, Hevîya Jinê Dergisi editörü, Batman M Tipi Kapalı Cezaevi 74-Şahabettin Demir, Dicle Haber Ajansı (DİHA)Van Muhabiri, Bitlis E Tipi Cezaevi 75-Şükrü Sak, Akıncı Yol ve Baran Dergisi Genel Yayın Yönetmeni, Sivas E Tipi Kapalı Cezaevi 76-Tayyip Temel, Azadiya Welat Gazetesi Eski Genel Yayın Yönetmeni ve Yazarı, Diyarbakır D Tipi Cezaevi 77-Turabi Kişin, Özgür Gündem Gazetesi Editörü, Kandıra 1 Nolu F Tipi Cezaevi 78-Turhan Özlü, Ulusal Kanal TV Genel Yayın Yönetmeni, Silivri 2 Nolu L Tipi Cezaevi 79-Yalçın Küçük, Gazeteci-Yazar, Silivri 2 Nolu L Tipi Cezaevi 80-Yüksel Genç, Özgür Gündem Gazetesi Yazarı, Bakırköy L Tipi Kadın Kapalı Cezaevi 81-Zeynep Kuray, Birgün Gazetesi İstanbul Muhabiri, Bakırköy L Tipi Kadın Kapalı Cezaevi 82-Ziya Çiçekçi, Özgür Gündem Gazetesi İmtiyaz Sahibi ve Sorumlu Yazı İşleri Müdürü, Kandıra 2 Nolu F Tipi Cezaevi 83-Zuhal Tekiner, Dicle Haber Ajansı (DİHA)İmtiyaz Sahibi, Bakırköy L Tipi Kadın Kapalı Cezaevi
Kim başarılı dersiniz, ışığı hapsetmede, dahası ışığı durdurmada  Recep Tayyip Erdoğan mı; yoksa Mehmet Fatih Yanık mı?
R-cebin ödülünü Küresel efendi, Yanık’ın ödülünü, dünya bilişim örgütü veriyor.

ŞEVKET ÇORBACIOĞLU
Teknopolitikalar Platformu
evesbere@mynet.com
GSM: 0506 609 00 32

30 Aralık 2012 Pazar

ANAKARA DERELER PROJEMİZE SAHİPLENENLER BİZLERİ PROJESİZLİKLE SUÇLAYANLARDIR



ANKARA DERELER PROJESİ KİMİN ÖNERİSİ?!
30 Aralık 2013

Ankara’da derelerinin  yeryüzüne çıkarılması:

Hürriyet Ankara Eki’nde 27 Aralık 2012’de Oğuz Demir’in beni sevindiren bir haberi  ‘ikinci kez’ yer aldı:
“Keçiören Belediye başkanı Mustafa Ak; yıllar önce yer altına alınan Gümüşdere’yi, ‘Gümüşdere Ihlamur Vadisi Projesi’ ile tekrar gün yüzüne çıkararak, Başkent’e kazandıracaklarını belirtti.”
Sevindim, çünkü; bu öneri;  31 Aralık 2007’de başlayan ve 1-2 Ocak 2008 günleri, sayın Yalçın Bayer’in  Ankara Eki’ndeki köşesinde yer alan; Çankaya için proje önerileriyle içerikli bir yazımla örtüşmekteydi.
Keçiören Belediyesi benden esinlenilmiş veya esinlenmemiş olabilir, o önemli değil. Önemli olan, projenin gündeme getirilişi ve benim sevincimdir.
Olgunun üzücü yanı ise; Sayın Bayer’in ‘Yeter Söz Milletindir’ köşesinde  üç gün devam eden proje’nin Çankaya ağırlıklı içeriğe sahip olmasına karşın, dikkate alınmayışı ve bir zaman sonra(29.11.2009); “Başkentin Dereleri Yeniden Akacak” başlıklı Anadolu Ajansının haberine göre Çankaya Belediyesinin, ‘Keçiören Belediyesi’nin benzer projesini  yaratıcı bularak projeyi alkışlaması.
Ankara gerçekten yer altına itilmiş dereler üstünde, adeta  ‘Dereler  Kenti” gibi. Örneğin; Kavaklıdere, Hoşdere, Dikmen Deresi, Bentderesi, İncesu Deresi, Bülbülderesi, Bademlik Deresi, Kıbrısköyü Deresi, Hacı Kadın Deresi v.d. Tüm bu akarsu kaynakları; çevre duyarsızlığı içinde çarpık ve plansız kentleşmeye kurban edildi. Bunlardan en azından biri, yeryüzüne çıkarılabilir.
İşte bunu Keçiören Belediyesi kendi bölgesinde yapıyor. Çankaya Belediyesi bunu yapamaz mıydı?
Örneğin,  bir zaman Ankara çanağına doğru süzülen, cennetin izdüşümü derelerin biri yer yüzüne çıkarılarak, ‘zehir saçan  araçların yerine’ akıtılamaz mı?

Efendim; bu yazı nedeniyle belki "İnsanlar sizin gibi düşünemez mi? Düşüncelerinize benzer proje üretemez mi?" diyerek eleştirileceğim, fakat ben yine de bu yazıyı kaleme aldım. Çünkü benzerliklerin ilginç bir öyküsü var; ama asla alıntıdır demiyorum...

Konu; AA'dan sayın İlknur Çetinbaşın "Bülent Tanık'ın Ankara derelerinin üstü açılsın.." önerisini içeren haber.

Bu haberi sayın Tanık'tan duymak beni onore etti ve de çok sevindirdi. Çünkü, projeler platformu olarak gördüğüm ve üyesi olmaktan onur duyduğum TMMOB gibi aydın bir örgütün önceki Başkanı'nının önerisi idi bu. Fakat haberi okuyunca bu önerinin Keçiören Belediye Başkanından geldiğini ve çok beğendiğini, bu nedenle böylesi bir öneri için proje geliştirmeden yana olduğunu okuyunca sevincim buruk bir sevince dönüştü.

Nedeni; dereler projesi ile birlikte Ankara'da Deprem tehlikesini azaltacak projeleri içeren ve sizin köşenizde üç gün devam yazımda(31/12/2007-02/01/2008) bu projeleri önermemdi bir TMMOB mensubü olarak..

Size bu yazıyı yazmamdaki neden ise; benzer önerilerimizin bize karşıt ve bizleri proje üretememe ile suçlayan birileri tarafından sahiplenmesi. Yaşadığım bir başka konu da ilgili bakanlığa Deprem kırsalı üzerinde; geleneksel yapı teknolojisini terk edip, özellikle tüm fay zonlarında endüstriyel yapı teknolojisi bütünüde seri prefabrik yapı teknolojisinden faydalanılarak satabil kalıcı deprem konutları yapımı ile ilgili önerimdi. Önerimi gönderdiğimde aldığım yanıt-ki bende mevcüt- 'Biz böylesi proje çalışması başlattık(hala ortada yok)' yanıtını almamdı..

Siyaset oyunlarının yoksulu insanlık varsılı değerli bilim insanı sayın Erdal İnönü'ye bir gün sormuşlar, "Sizin hiç mi projeniz yok, niçin önermiyorsunuz?" Sayın İnönü şu yanıtı vermiş "Olmaz olur mu; ne zaman öneride bulunsak, birileri kendi projeleri imiş gibi uygulamaya koyuyor.. İktidar olalım görün projelerimizi.."

İnsanlar projelerini yaşama geçirmek için ille de iktidar olmayı mı bekleyecek? Kısmi de olsa yerelde iktidar olanlar, neden iletişim kuramaz?
Doğrudur; insanlar veya kurumlar, bir başka birey veya kurum gibi düşünebilir. Fakat bazılarının düşünemediğini, kentleri katlı kavşak mantığıyla yönettiği de  gerçektir. Eğer, sizi birileri projesizlikle suçlarken, ürettiğiniz projelerinize de sahip çıkıyor ve de siz o’nu alkışlıyorsanız, doğru yapmıyorsunuz demektir.
Siyaset oyunlarının yoksulu insanlık varsılı değerli bilim insanı sayın Erdal İnönü'ye bir gün sormuşlar, "Sizin hiç mi projeniz yok, niçin önermiyorsunuz?" Sayın İnönü şu yanıtı vermiş "Olmaz olur mu; ne zaman öneride bulunsak, birileri kendi projeleri imiş gibi uygulamaya koyuyor.. İktidar olalım görün projelerimizi.
Ben de sayın Erdal İnönü gibi düşünmeye başladım artık.
Aslında  farklı proje önerilerinde bulunmak isterim, fakat , kendi özgün projesi imiş gibi yaşama geçirirler  endişesi taşımıyor değilim.
Projelerimiz söyleyecek zamanımız olacak elbet; yeter ki; projeleri sıralayacak, konumu yakalatsınlar bize.

Konuyla ilgili geçmişteki yazılarım:
31 Aralık 2007 günkü yazım:
http://hurarsiv.hurriyet.com.tr/goster/haber.aspx?id=7943909&tarih=2007-12-31
01 Ocak 2008 günkü yazım:
http://www.hurriyet.com.tr/yazarlar/7948236.asp
2 Ocak 2008 günkü yazım
http://www.hurriyet.com.tr/yazarlar/7952058.asp
21 Aralık 2009’daki yazım:
http://blog.milliyet.com.tr/cankaya-belediye-baskani-sayin-tanik-ve-projeler/Blog/?BlogNo=220050

ŞEVKET ÇORBACIOĞLU-İnşa.Müh
Teknopolitikalar Platformu sözcüsü
evesbere@mynet.com
GSM:0506 609 00 32

29 Aralık 2012 Cumartesi

TRT TAMAMDIR ARKADAŞLAR


ÖZERK TRT İKTİDARIN ÖZELİ GİBİ
Çıldıracak gibi oldum.
Gazetecilik ölmüş. Gazeteci resmen yağdanlığa dönüştürülmüş.
Gazeteci, siyasal erke nasıl yaranırım heyecanı içinde. Gazeteci, ürkek, korkak ve de kaypak.
Hepsi değil tabii ki…
Böylesi bir süreç izledim. Dondum kaldım. Zavallılıkları benim yüzümü kızarttı…
Düşüncelerini korkutarak ve de güçlüden yana kiraya vererek yarattıkları teslimiyetçilikleri, niçin başarılı olamadığımı ve neden bir yerlere gelemediğini gösterdi bana; teşekkür ederim onlara…
Nasıl bakıyor, aşağılarcasına  tepeden gazetecilere…
TRT, ne hale getirilmiş. Hani, halkın TV’siydi ve özerkti? 10 yıldır izlemiyorum. Çünkü birilerinin özeli olmuş TRT. Yani, birilerinin Türkiye’si, Radyosu ve Televizyonu …
Gelelim ,28 Aralık 2012 günkü Başbakan’ın TV söyleşisine.
Bu etkinlik, gerçekleri haykırması nedeniyle benim açımdan faydalı oldu.
Başbakan Recep Tayyip Erdoğan; dış politikadan, Başkanlık sistemine, yeni Anayasadan terörle mücadeleye ‘Enine Boyuna’da cevaplıyor.
Taha Özhan, Mustafa Karaalioğlu, İsmet Berkan ve Hatem Ete soruyor, Recep Tayyip Erdoğan cevaplıyor.
İsmet Berkan’ı Radikal’de zaman-zaman yazdığımda tanımıştım(Anladık, sen de radikalde yazdın, şuna kısaca tanıyorum desene). Mustafa Karaalioğlu’nu  AKP iktidarıyla tanıdım. Taha Özhan ve Hatem Ete tanımadığım kişiler. Demem o ki, Te başta olmak üzere  ete süte, dahası  Başbakana dokunmadan sorular sordular, ete ve süte dokunarak yanıt verdi Başbakan..
Diyor ki;
“Anayasa Komisyonu'nun başarısız olması durumunda ,biz kendi anayasa teklifimizi meclise sunacağız”
‘O zaman, bu Anayasa sizin Anayasanız olacak, halkın değil’
“Bu tür böcekler denilen olayları yapanlar, bunu bir çok yollarla yapıyorlar, yaparlar. En yakınınızdakilerle yaparlar.”
İyi de, kim yapar? CIA mı, MİT mi, sizi birileriyle karşı-karşıya getirmek isteyenler mi, Feto mu, Kılıçdaroğlu mu?..Hemen işi assoliste bağlayıp neden Ergenekoncular diyorsunuz?
“Başkanlık sistemini ben de yeni öğreniyorum. Kalkıp derseniz ki ‘başkanlık sistemi hilafeti getirir’, kusura bakmayın. Böyle bir şey yok, bununla yakından uzaktan alakası yok. Bu hakkaten cehaletin ta kendisidir. Şu anda demek ki  Amerika’da Rusya’da, Fransa’da hilafet var. Böyle bir anlayış olabilir mi ? Yanlış bir şey”
Birincisi, yeni öğrendiğin şeyi nasıl olur da böyle detaylandırabiliyorsun? Osmanlı yapılanmasını bilmiyor musun? Saltanat makamı, bir şekilde başkanlık sistemiyle örtüşmüyor mu? Neden İstanbul’u tekrar başkent yapmak istiyorsunuz? İstanbul’da salt Osmanlı yapıları niçin yenileniyor?  ABD’deki başkanlık sistemiyle, hilafetin ne alakası var? Bun mantığınız değil düz, dümdüz mantık değil de nedir?
“Problem buradaki ODTÜ  yönetiminin sakat zihniyetiyledir. Burada yönetimde bir acziyet var. Acziyetini kabul edeceksin. Eğer öğrencilerinin içerisinde orada faşizan baskı uygulayan öğrenciler varsa okulu terörize eden gruplar varsa bu gruplara karşı bir defa okul yönetiminin elinde olan disiplin kuralları var.  Önce kalkar 1 hafta uzaklaştırır tekrar mı yaptı 15 gün uzaklaştırır. Tamamen uzaklaştır. Başkalarına yaptılar. Başörtülü kızlarımıza yaptılar bunları. Okullardan uzaklaştılar başörtüsü taktıkları için. Şimdi bunlar terör estiriyor”
Çok tehlikeli bir yaklaşım.  Burada da assoliste bağlamışsın işi. Terör örgütü diyerek. Yandaşlarına; ‘öğrencileri sokağa dökerek  AKP iktidarını yıkmak isteyenler var’ dedirtebiliyorsun. Öğrencilerin içine sizmiş birkaç provokatör yüzünden ODT öğrencilerini nasıl terörist ilan edersiniz? Türbanlı atılmış, bunlardan atılsın derken, sıkıntınızın solculuk olduğunu ortaya çıkar mıyor mu?
4 bin polisle ODÜ’de  ne işiniz vardı? Öğrenciler bu nedenle tepki gösterdi. Öğrencilerin içindeki provokatörler, sizin siviliniz  olmadığını kim söyleyebilir?! Öğrencinin evrensel demokratik tepkisi olan, karşıtlığı sonrası, polis  neden öğrencilere  anında orantısız güç kullanarak yanıt verdi?
Padişahlığın ön provaları mı bu duruş? ODTÜ’de kimse Gökhan-2'ye karşı değildi, size  karşı idiler, neden  öğrencilerin tepkisini Gökhan-2'ye karşıydı gibi gösterdiniz? Türk yapımı olmayan, Gökhan-2’yi tasarlayan ODTÜ’lüler değil miydi? Neden, olayı Ergenekon'a bağladınız? Neden, YÖK aracılığıyla Üniversiteleri susturdunuz? Hiçbir olumsuzluk için tepki göstermeyen, Üniversite senatoları(bazıları), nasıl oldu da size  yapılmış gibi gösterilen olay sonrasında ortak bildiri yayınladılar? Hadi tutuklayın onları! Hani, üniversiteler bilimle eğitimle uğraşma düzlemidir, siyasi eylem düzlemi değildir idi?...
Evet, Olayı saptırıyorsunuz?
ODTÜ'de yaşanan polis saldırısının ardından öğrencileri suçlayan açıklamalar yapan Türkiye Öğrenci Konseyi Başkanı Nihat Buğra Ağaoğlu'nun Sağlık Bakanlığı'nda müşavir olduğu ortaya çıkması, ODTÜ olayına, ideolojik boyutta bakıldığını ve de  önceden hazırlanmış   bir kurgu  olduğu izlenimi vermiyor mu?
Bu kişinin,  sizinle ve bakanlarınızla ilişkisini bilmeyen yoktur. Örneğin; Aynı Ağaoğlu, bir toplantıda Bakan'ın yanına oturamadığı için bir rektöre ağza alınmayacak küfürler eten kişidir. Bu kişi hiç çekinmeden;  “Devlet memuru olmam, öğrenci konseyi başkanı olmama engel değil. Hatta tam tersi avantaj bile teşkil ediyor” diyebiliyor.
Tüm bunlara ne diyeceksiniz?
Sorular çoook, tepkimiz yoook!?
Çünkü; "Susma, sustukça sıra sana gelecek" diyoruz ve ardından , susuyoruz; bu yaşananlar karşısında.
Sokağa inelim demiyorum; düşüncelerimize inelim diyorum. Düşüncelere indiğimiz noktada, bunları indireceğimiz unutmayalım.
ŞEVKET ÇORBACIOĞLU
TEKNOPOLİTİKALAR PLATFORMU
evesbere@mynet.com
GSM: 0506 609 00 32

27 Aralık 2012 Perşembe

OSMANLININ BAŞKENTİ GERİ GELİYOR



MUSTAFA KEMAL ATATÜRK’ÜN ANKARA’YA GELİŞİ VE ANKARA'NIN İSTANBUL'A GİDİŞİ

Mustafa Kemal Atatürk’ün ‘Anadolu insanıyla’ oluşturduğu tüm kurumlar yok edilme sürecine sokulmak mı isteniyor?!

Bir söylentidir yayılmaya başlandı; “Anadolu’nun merkezindeki(yüreğindeki)  Ankara’nın Başkent kimliği   İstanbul’a kaydırılacakmış”. Yani, Osmanlı padişahlarının başkenti İstanbul, T.C’nin  başkenti yapılmak isteniyormuş(TC’nin mi, yoksa başka bir cumhuriyetin mi, o da belli değil!?)

Şimdi onları, sıralamayacağım; biliyorsunuz, önemli kuruluşların Genel Müdürlükleri, ‘son 5 yıldır’ yavaş-yavaş İstanbul’a taşınıyor. Merkez Bankası’nın taşınması için de ön hazırlıklar, gizliden gizliye başlamış.

Hepimizin bildiği, fakat birilerin kabul etmediği gibi; Atatürk Ankara’yi başkent yaptı.

Süreç; 27 Aralık 1919'da Temsil Heyeti'nin Ankara'ya gelmesi ile başladı. Yani Atatürk ve arkadaşlarının  gelişiyle Ankara ulusal mücadelenin odağı oldu.  4 ay sonra(23 Nisan 1920) TBMM’nin Ankara’da açılmasıyla,  Osmanlı sonrasının  Türk devleti temelleri de atıldı. Ankara fiilen başkenti artık. Ve, gelecekteki Türkiye Cumhuriyeti’ni kuracak olan  Kurtuluş Savaşı buradan yönetildi.

İstanbul’un ;’24 Temmuz 1923 Lozan Antlaşması ile’ İtilaf devletleri askerlerinden kurtarılmasından sonra, yeni Devletin başkentinin neresi olacağı tartışılmaya başlandı. Bilinen kişiler İstanbul'un başkent  kalmasını istiyorlardı. Onların isteği gerçekleşmedi. Çünkü; İsmet İnönü, "Türkiye Devleti'nin başkenti Ankara'dır." şeklindeki bir maddelik kanun teklifini Türkiye Büyük Millet Meclisi Başkanlığı'na sundu. 13 Ekim 1923’te Kanunun yürürlüğe girmesiyle Ankara yeni Türk devletinin başkenti oldu.

Atatürk, Dolmabahçe’den ülkeyi idare edebilirdi. Hani, diyorlar ya; rakı masalarında ülkeyi idare etti. İşte, o rakı masasını,  Atatürk’ün neden çorak Ankara bozkırına taşıdığını hiç kendi-kendinize sordunuz ve sorguladınız mı? Ankara ‘nın bozkırında hızlı esen jilet keskinliğindeki Ankara rüzgarındaki rakı sofrasından mı, yoksa ılgıt ılgıt  okşayan İstanbul boğaz rüzgarındaki rakı sofrasından mı ülke daha  keyifli idare edilirdi?

Elbette ki böyle  değil.

Demem o ki; Atatürk’ün; Anadolu’muzun, bağrındaki bir köy olan Ankara’yı başkent yapmasının bir amacı vardı;

Birincisi; tüm Anaolu’yu kucaklamaktı. İkincisi; ülkeyi yönetecek olanların, Anadolu insanına yakın olması gerekirdi. En önemlisi, Ankara’nın, askeri, ekonomik ve sosyal bağlamda  ‘dünya ölçeğinde’ stratejik bir önemi vardı . Daha geniş söylemle; bir ulusun barışta ve savaşta   dikkate Alacağı siyasalarını besleyecek  politik, ekonomik,  psikolojik, askerî güçleri bir arada kullanma bilimi ve sanatını yaşama geçirecek coğrafi konuma sahip yerdir Ankara.

Ve, Ankara ‘emperyallere dünya’da ilk yenilgiyi tattıran bir ulusun ‘Ulusal Kurtuluş Destanı’nın ve Cumhuriyet’in kuruluşunun simgesidir Ankara. 27 Aralık 1919 günü, ulusal kurtuluş savaşı hareketinin halkla bütünleştiği yerdir Ankara. Türkiye Cumhuriyeti’nin doğduğu yerdir Ankara.

Atatürk, bunları düşündü; İstanbul’un başkent kalmasını isteyen bilinen kimliklerin yenileri, başka şeyler düşünüyor.

Amaç, İstanbul’u, ‘dünya finans merkezi’ mi yapmak, yoksa başka bir gizli hesap mı ?

Gez-Gör-Yaz’ etkinliğindeki gezi yazılarımda belki okumuşsunuzdur; İstanbul’un  tarihi salt Osmanlı tarihi   ile oluşurmuşçasına,  Osmanlı Camilerinin, köşk ve yalıların  v.d yapıların yenilendiği konusundaki değerlendirmemi. Vakıflar Genel Müdürlüğü, tamamen, Osmanlı tarihi yapılarına vakf ettirilmiş adeta.

Padişahlığa mı özeniyoruz?

Fos çıkan, 21 Aralık 2012 Maya kıyameti nedeniyle, ünlendirilmiş kahin Baba Vanga’nın kehanetlerini sıralayanlar, son zamanlarda,  Vanga'nın yeni bir kahinliğini eklediler. O kahinlik  de; Müslüman bir devletin Avrupa’ya tekrar egemen olacağı kehaneti. Ne kadar ilginç, değil mi? Bu sonradan aklanan kahinlik, bir hinlik olmasın?

Bundan mıdır bilinmez; Padişah görmeye başladık kendimizi. Bir de ikinci boğazı inşa eder isek ve dahi, ne kadar aç boğaz var ise, doyurur isek, bizden ulu padişah var mı ola…

Dur diyen yok, ulu hakana. Dur diyecek olan sandık, fakat o sandık bir şekilde yönlendiriliyor. Çünkü, bunların o kadar oyu yok. Çevrenizdeki, insanlara sorun; %80'i bunlara oy vermedik diyor.. İyi de, kim bu oy verenler?

Halil Ergün, Acun Ilıcalı mı dediniz? Doğru, yahu;  Onların oyu yetiyor zaten. Buna, seçim yaklaştığında, Ajda Pekkan’ın, Sezen Aksu’nun, İbrahim Tatlıses’in, Tamar Karadağlı’nın v.d oylarını eklediniz mi % ..n’leri bile geçerler.

Ankara’yı ve Türkiyemi bir yerlere taşıyamazsınız!

O’nu taşımak, ulusal kurtuluş savaşının, mazlum ülkelere örnek olmuş destansı ruhunu taşımaktır. Bu destanı yaratanların öncüsü Mustafa Kemal Atatürk’ün “Anıtkabir”ini ve felsefesini  unutturmaktır halka...Unutturamayacaksınız!

ŞEVKET ÇORBACIOĞLU

TEKNOPOLİTİKALAR Platformu

evesbere@mynet.com

GSM: 0506 609 00 32

23 Aralık 2012 Pazar

GALATASARAY TRABZON MAÇINDA ALTINTOP KARDEŞLER ÜZÜLMEDİ



GALATASARAY VE TRABZONSPOR MAÇINDA HAMİT VE HALİL ALTINTOP KARDEŞLER ÜZÜLMEDİ(0-0)
23 Aralık 2012

Galatasaray, Trabzon’un ikinci takımına  yenildi ve elendi, birinci takımına yenilmedi ve ilk yarıyı lider bitirdi.

Süper Lig’in son maçı bugün(23 Aralık 2012) Saat: 19:00’da Trabzon Avnı Aker stadında Galatasaray ile Trabzonspor arasında oynandı.
Galatasaray, deplasmanda olmasına karşın, daha atak bir oyun sergiledi. Forvete Umut ve Burak’ı bırakan Terim, her zamanki 4-4-2’sini sahaya yansıtmaya çalıştı. Fakat gerek Selçuk, gerek Riera ve Eboue ve Hamit Umut ve Burak’ın işlevini üstlenmeye çalıştılar, çünkü ikisi de durgun idiler.
Galatasaray, eğer bu maçı da alırsa, bu sezon, belki de önceki sezonlarda ilk kez iki kez üst üste bir derbi maçını alacak.
İlk yarı, GS’ın üstünlüğü, skor üstünlüğünü getirmeyince  golsüz bitti.
İkinci yarı, daha müthiş bir GS izlemeyi beklerken, müthiş bir top kaybı yapan Galatasaray ve Trabzonspor izledik. Evet, müthiş top kayıpları beraberinde müthiş bir 2 puan kaybı getirdi.
Terim, futbolcular gibi yerinde saydı. Bu maç, tam Emre Çolak ve Engin Baytar maçı idi. Oynatmadı.
Ambrabat, Umut, Burak iyi değillerdi. İkinci yarı oyuna giren Aydın, Yekta, ille de Elmander hiçbir şey yapamadılar.
Galatasaray aldığı 1 puanla ilk yarı liderliği garanti etti.
Kadrolar:

Trabzonspor:  Onur Kıvrak, Serkan Balcı, Giray Kaçar, Celustka, Emerson, Halil Altıntop, Zokora, Adrian, Sapara(Dk 73 Alanzinho), Olcan Adın, Henrique(Dk. 46 Aykut Akgün)
Galatasaray: Muslera, Eboue, Semih Kaya, Dany, Riera, Hamit Altıntop(Dk 76 Elmander), Selçuk İnan, Felipe Melo, Nordin Amrabat(Dk 62 Yekta), Umut Bulut(Dk 62 Aydın), Burak Yılmaz
Ne Trabzonsporlu Halil Altıntop, ne Galatasaraylı Hamit Altıntop, ne Trabzospor çalıştırıcısı Şenol Güneş, ne de GS çalıştırıcısı Fatih Terim güldü.
Bu ara;
Patagonyalıların da bildiği gibi, Şampiyonlar Ligi'nde ‘sıfır çeker’ denen Galatasaray bir üst tura çıkmıştı. Ve bu  Galatasaray'ın bir üst turda çektiği ekip Alman devi Schalke 04 oldu. Mavi-beyazlı ekip tıpkı Galatasaray gibi 1997'de UEFA Kupası'nı havaya kaldırmıştı. Galatasaray, ilk maçını 20 Şubat 2013 Çarşamba günü Ali Sami Yen Aslantepe Arena'da yapacak. İki takım arasındaki rövanş karşılaşması ise 12 Mart 2013 Salı günü Almanya’da oynanacak.
Adım gibi biliyorum, Galatasaray Schalke 04’ü kesin eleyecektir, çünkü, Almanya’da kendi sahasında oynar gibi oynacaktır. Kısacası, GS en iyi kurayı çekti. Fenerbahçe’de öyle, çünkü  UEFA Avrupa Ligi ikinci tur kurasında Belarus temsilcisi Bat Borisov’u çekti.
Her iki takıma da başarılar diliyorum.

Futbolumuz birileri tarafından nereye koşturuluyor?
Geçen hafta dünyanın en büyük derbilerinden biri oynandı ve derbiyi Galatasaray aldı, yani Fenerbahçe yenildi.
Ardından; Erenköy’deki GS Store’ye saldırıldı, yetmedi Galatasaraylıların olduğu metrobüse saldırdılar. Beyler, ne oluyor? Kurtarılmış bölgeler mi var İstanbul’un göbeğinde?!
İyi vallahi; Fenerliler, Galatasaray’a çıkamasınlar, Beşiktaş Çarşı’ya giremesinler, Galatasaray ve Beşiktaşlılar’da Kadiköy’e giremesinler. Birilerinin buna dur demesi gerekir, aksi taktirde futbol duracak.
Öncelikle yöneticilerin durması gerekir. İlle de Aziz Yıldırım bey.
Son derbi sonrası yaptığı vurgular, kendisini vurgular bence: “Galatasaray bizi 6-0 yenmeden psikolojik üstünlük sona ermez(İyi de Aziz bey; 7 kişilik Galatasaray’ın, Fener’i  7-0  yendiğinin psikolojisini Fener ne zaman düzelti ki? Daha 6-0’lardasınız. Üstelik biz anlı şanlı FB7ye yenildik, Aydınspor’a kendi sahamızda 6-0 yenilmedik”-Türkiye’de teşvik primi almayan tek kulüp Fenerbehçe( Güldürdün yine birilerini)-Derbinin hakemini Galatasaray tayin etti iddiaları çıktı ama yanıt vermediler(katıla katıla güldürdün herkesi)-Kadiköy’e tek bir Galatasaraylı giremeyecek(ne o kurtarılmış bölgelerin yerini kurtarılmış statlar  mıaldı?)-Mayıs’taki maçla birlikte Galatasaray’a karşı 10 yıllık bir seri başlayacak(Zannetmiyorum).”
Tüm bunlar akla ziyan şeyler.
Galatasaray ilk yarıyı, 17 maç sonra; 34 gol atarak, 20 gol yiyerek, 9 galibiyet, 5 beraberlik 2 mağlubiyet alarak 33 puanla birinci bitirdi. Çünkü, Antalya Akhisar Belediye’yi Akhisar’da 8-0 yense dahi, ikili Averaj nedeniyle lider olma olasılığı yok.
Trabzonspor’u 9, BJK ve FB’yi 6 puan geçti.
Süper Lig’in ikinci yarısı çok şeylere hamile. Öyle bir sonuç alınacak ki, herkes şaşıracak.
Beşiktaş’a, Yıldırım Demirören’e ve Zekeriya Alp’e dikkat. Biliyorsunuz bunların hepsi BJK’li.

ŞEVKET ÇORBACIOĞLU
ŞUTLUYORUM
evesbere@mynet.com
GSM: 0506 609 00 32

SANSUNSPOR'DA BİRLİK VAR BERABERLİK VAR HELVA YOK


SAMSUNSPOR BİRLİĞİN VE BERABERLİĞİN TAKIMI(ADANA DEMİRSPOR 0-SAMSUNSPOR 0) 

Evet, beraberliklerin efendisi, tekrar beraberliğe döndü.
Geçen hafta; kendi sahasında, Ligin vasat takımı Gaziantep Büyükşehir Spor takımına(bıktık bu belediyelerin, halka hizmet yerine futbolculuk yapmalarından. Bu süreci de AKP iktidarı başlattı) 3-0 gibi bir sonuçla hezimete uğrayan Samsunspor, Ligin zirvesindeki Adana Demir Spor’le Adana’da berabere kalarak, ‘Ara  verdiği’ beraberliklere tekrar dönüş yaptı ve ilk yarıyı 15 puan ile kapattı. Daha doğrusu sondan ikinci.
Sunucu ve yorumcu arasında şöyle bir konuşma geçti; “Samsunspor birliğin ve beraberliğin takım” şeklinde. Hoşuma gitti ve ben de o’nu başlık olarak kullandım.
Birliğin takımı, çünkü, vefakar ve cefakar seyirci, Şam’da da olsa Samsunspor maçına gidiyor. Bir avuç seyirci, devasa bir pankart asmışlardı; kutluyorum onları.
Beraberlikler takımı, çünkü 12. Beraberliğin aldı.
Besim Durmuş bir şeyi iyi yapıyor, 16, 17 ve 18 yaşındaki çocukları oynatıyor. Tanju, Celil v.b genç oyuncuları futbolumuza kazandıran Samsunspor, yıllardır, gençleri piyasaya süremiyordu. Doğan(16 yaşında), Canberk(17) ve Oğuz(16)’u oynatması cesaret. Canberk geç kalınmış bir tercih. Besim’i bu bakımdan kutluyorum.
Bugün Canberk harika idi. Adana Demir Spor’un sağ kanadını çökertti. Doğan, son dakikada attığı şut gol olsa idi yılın golü olurdu.
Maç resmen sazlıkta oynandı. Evet, zemin tamamen su ve çamur içindeydi. 21. Asırda böyle bir stat, olacak iş değil.
Samsunspor daha ataktı. Bugüne dek 13 kez Samsunspor, 14 kez Adana Demirspor galip gelmiş, 6 maçta berabere bitmiş. Bugünkü maç ile beraberliklerin sayısı 7’ye çıktı.
Füze Selamilerin(Selami Tekkazancı), Özcan Tekgül’ün aşkı Özdenlerin(Özden Uçal), Kartal yaşarların(Yaşar Kartal) ve de İmparator Fatih Terim’in takımı Adana Demir Spor, bu yıl süper lig için çok iddialı. Kentin diğer takımı Adanaspor ile yarışıyorlar. Türkiye’nin sayılı derbi sahibi Adana Demirspor-Adanspor’dan Adana Demirspor’u tutyorum. Çünkü, ülkemde emekçilerin takımı; Ankara Demirspor ile.
Adana’nın efsane isimlerinden Yılmaz Güney de, Adana Demirspor’un  fanatik taraftarlarındandır. Bir arkadaşına yazdığı mektupta şöyle der: “Sevgili kardeşim, Demirspor bu yıl birinci lige geçerse çok sevineceğim. Muharrem abinin çabaları boşa çıkmasın artık. Sivas yenilgisine üzüldüm. Bilir misin ki, Demirspor’da ben çocukluğumun, ilk gençlik yıllarımın hüzünlü anısını buluyorum. İçimi ezen bir duygu taa tahta perdeli, tel örgülü Adana stadına kadar götürüyor beni.”. Beni de, sevgili babam Nihat Çorbacıoğlu, Adana’da Morison şirketinde çalışırken, Adana’da ilk sürücü okullarından birini açan ve Yılmaz Güney’e ehliyet veren kişi olduğunu ve de Adana Demirspor’dan söz ettiğini belirtmek isterim.
Samsunspor ve Adana Demirspor ilk 31 Ekim 1965’te yapmışlar ve Adana’da oynan maçı Adana Demirspor 2-0 kazanmış. Aralarında en farklı galibiyetleri Samsunspor almış. 5/2/1995’te 5-1, 22/12/1991’de 4-1 ve Adana’daki 12/11/1967’deki 4-1’lik Samsunspor galibiyetleri unutulmaz maçlar olarak tarihe geçmiş.
Adana Demirspor-Samsunspor arasındaki ilk maçın kadrosu:
Adana Demirspor: Ahmet Yalçın-Yüksel Hoşal-Yaşar Kartal-Yaşar Tanır-Nüri Şengezer-Hasan Sınmaz-Mithat Şen-Özden Uçal-Selami Tekkazancı-Cengiz Atahan-Yahya Kurt
Samsunspor: Erol Özen- Mustafa Kayıkçı-Gürel Üstündağ-Metin Balaçlı- Celal Soydan-Nazım Kayıkçı-Aydın Yazıcı-Temel Keskindemir(Karadeniz’de ilk A milli olan oyuncu)-Kemal Bayraktar-Mühsin Gülen-Ali Kandil
Goller. Özden Uçal(11) ve Hasan Sınmaz(71)
Ve son maçı 23/12/2012’de PTT 1. Lig'in 17. haftasında Adana Demirspor’un kendi sahasında oynandı ve de  Samsunsporyine berabere kaldı(0-0)
Stat: 5 Ocak
Hakemler: Koray Gençerler, Cumhur Altay, Cevdet Kömürcüoğlu
Adana Demirspor: Şener, Berat, Lawal, Hüseyin, Özgür, Erman (Dk. 72 Samed), Erçağ (Dk. 81 Hüseynov), Junior, Burak, Kerem, Gökhan.
Samsunspor: Soner, Kere, Erdem, Musa (Dk. 90 Oğuzhan), Roberts (Dk. 90 Şenol), Canberk, Ahmet Arı(Dk. 81 Halil İbrahim), Hakan, Şaban, Ercan, Doğan.
Geçen hafta; beraberlikler rekorundan sonra yenilgiler rekoruna koşmaya başladı korkusuna kapılmıştım:

Hakemler: Hakan Ceylan (7), Nurettin Çiçek (7), İbrahim Bozbey (7)

Samsunspor: Atilla (4)– Canberk (5), Kere (4), Turgay (4), Lokman (4), Ahmet (4), Hakan (4), Nsumbu (4) (Dk.55 Burak 3), Musa Sinan (4), Roberts (4) (Dk.66 Doğan (3), Adem (3) (Dk.46 Musa Aydın 3)

Gaziantep Büyükşehir Belediyespor: Onur Bulut (6)– Onur Kalafat (6), Cihan (7), Ferit (6) (Dk.75 Mehmet Yiğit 3), Ahmet (5) (Dk.46 Ercan 5), Ramazan (6), Volkan (7) (Dk.68 Samet 4), Sefa (7), Adnan (7), Eren (7), Ömer (7).

Goller: Dk.12 Ömer, Dk.24, 61 Sefa(GBB) Bu Besim

İnsaf be; yenildiğin takıma bak! Takım, Gaziantep kentinin ikinci takımı. Sen ise, Samsun’un tek takımı ve bu takım, Karadeniz bölgesinde ilk süper lige çıkmış ve de Türkiye’de Balkan şampiyonu olmuş tek takım.
Durmuş, tamamen durmuş bir takım
yarattı. Gelen gideni aratır diye bbir deyim vardır ya; Besim, Erhan Altın’ı arattı. Aratır, çünkü Erhan Altın, Besim Durmuş’tan daha iyi biri idi, fakat, Süper lig’e Samsunspor’u süper Lige taşıyacak yeterleliğe sahip değildi.
Besim ile, 23 Aralık 2012’deki Adana Demirspor deplasmanından puan ve puanlarla dönmek, olası değil. Gönül ister ki, dönmesin, çünkü o zaman kalır ve Samsunspor’u da 2.Lige taşır. İkinci yarı, topçu alsalar, özdeksel durum berbat, kimi alacaklar? Ne topçu alabilirler, ne de Besim’i gönderebilirler. Hani, Hüseyin Kalpar’ı getirseler diyesim geliyor da, Kalpar gelir mi ki?!
16 maçta, 14 puan ve -5 averaj. Korkum Malatyasapr gibi Amatör’e gönderilmesi ve ardından Yeni Malatyaspor gibi bir takımı profesyonel takım olarak piyasaya sürseler. Ki Samsunspor’un formasındaki Atatürk amblemini silmek için bunu yapacaklar korkusu taşıyorum.
Yazık, o cefakar Samsunsunspor taratarına. Trabzonunspor’un yedek takımı Süper Lige çıkarken, Bir zamanların 5. Büyüğü Samsunspor’un durumuna bakın…
Eğer Samsunspor, 20 Ocak 2013’teki Tavşanlı Linyit Maçını kaybeder ise, PTT 1. Ligi’ni de kaybederek, formasındaki Atatürk Armasını silmek isteyenler sevinç çığlıkları atacaklardır.
ŞEVKET ÇORBACIOĞLU
ŞUTLUYORUM
evesbere@gmail.com-evesbere@mynet.com
GSM: 0506 609 00 32

DAĞDAKİ EFES(ŞİRİNCE)-2 VE KENTLERİN BABASI EFES


DAĞDAKİ EFES(ŞİRİNCE)-2
23 Aralık 2012
Şirince, Selçuk, Efes Ve İkinci Kez Turladığımız Urla-2:
Dağdaki Efes(Şirince) Ve Meryemana
Bildiğiniz gibi; Mayalar ve bazı mayasızlar yüzünden Şirin ilçemiz Şirince büyük travma atlattı.
Atlattı, çünkü; bazı Mandalar, Maya Takvim’inin 21 Aralık günü sonlanacağı ve Marduk gezegeninin çarpmasıyla, gezegenimizin iptal olunacağı, yalnız Şirince’de olanların ilahi bir güç tarafından başka bir gezegene taşınacağı söylentileri nedeniyle, Şirince kaldıramayacağı  bir yükün altına sokuldu.
“Gez-Gör-Yaz” etkinliği olan bu yazımda; Şirince’nin, Hz. İsa ve Hz. Meryem söylenceleriyle bezeli, dünyanın ötesindeki görülmeyenin bilinci olan  mistik yanının gizemini de işlemeye çalışacağım.
Bilindiği gibi mistizm, bir diğer tanımı gizemciliktir. Yani; gizem ötesi güce( Allaha) ve yaşamın anlamına akıl, mantık, bilim,.. yerine duygu, sezgi vs ile ulaşılabilineceğini savlayan ve duyularla kavranamayan varlıkları  konu edinen ve de varligin mutlak bilgisine erişmeyi amaçlayan bütünsel düşünce bicimi  metafizik ile haşır neşir olan öğreti alanı, felsefi olgu olduğunu unutmayalım.
Şu notu anımsatmak isterim: “Dinimizde(İslamiyet)  insanın akıl yoluyla erişemediği ilahî hakikatlere ve yine İslam inanışına göre görünmez anlaşılmaz yani akıl ve 5 duyu ile algılanamaz(Gayb) âlemine ait hakikatlere sezgiyle   ulaşma yoludur, “Tasavvuf” diyoruz. İşte bu Müslümanların mistik geleneğidir. Yazıda, bu boyuta da değinmeye çalışacağım.
Ve günlerden Pazartesi. Saat sabahın  08.30’u; “Gez-Gör-Yaz”  etkinliği başladı. Evet, Efes, Meryemana ve Şirince’ye bizi ulaştıracak olan ‘“Gez-Gör-Yaz” yolu üzerinde seyretmeye başladık. Eee gezi başlayınca, doğaldır ki yazı da başladı. Elimdeki Sevgili Murat Kahraman’ın çalıştığı firma ‘Hemakim’’ın küçük cep defterine, Kimin kim, neyin ne  olduğu notlarını düşmeye başladım. Bir yandan da amatör görsel aktivitem için fotoğraf makinesinin deklanşörüne, güzel bir görüntü rast gelsin gelmesin, sürekli ve rastgele basmaya çalışıyorum, Nasıl olsa bir güzel görüntü yakalarım düşüncesiyle onlarca makara bitiriyorum. Elbette ki bu kadar deklanşör saldırısında boşalan makara sonrası   bir güzel resim yakalıyorum. İşte ben öyle bir fotğraf sanatçısıyım. Haaaa, “Gez-Gör-Yaz” etkinlik yazılarıma asla laf etmem, ettirmem de!
İnce-ince  gidince karşınıza Çıkıyor Şirince:
İlk durağımız; eski adı Kırkınca ve Çirkince olan Şirince olacak. Öyküsüne sonra geleceğiz. Önce kendimize(Çünkü çok sıcak), sonra kentimize, yani Şirincemize bir gelelim.
İzmir Güzelbahçe’den geçiyoruz. Düz alanları bırak, o güzelim tepecikler de yapılaşmaya açılmış. Bir anda , karıncaların inanılmaz işçiliğinde inşa edilen Afrika’daki Termit alanları içinde hissettim kendimi. Servis sürücüsü Aydın Gürakan yöre insanı. Urla’lı. Babacan ve sevecen bir görüntüsü var. O’na dönerek, tepelerdeki yapılaşmayı terennüm etmeye çalıştım. Aldığım yanıt beni gerçekten şaşırttı ama sevindirdi. Çünkü: “Kayalıklara değil de, şu güzelim tarım alanları mı yapılaşmaya açılsaydı!” şeklindeki tepkisi, Türkiye’mizde Çevre bilinci içinde Doğa duyarlısı insanlarımızın olduğunun bir göstergesiydi. Aydın beyin yanıtı sonrası Çevreye şöyle bir baktım, gerçekten o küçük alanda, tarım  alanları; üzerindeki yeşil, sarı ve kahve desenleriyle tamamen özgür idi. Evet, bereketli topraklar; Tek bir Zeytin ağacıyla Hür, Şeftali, Zeytin, Dut ağaçları, Üzüm bağları ve pamuk tarlalarıyla da Kardeşçesine alabildiğine mutlu idi. İşte bu beni sevindirdi ve yaygınlaşması adına da umutlandırdı.
Saat 09.10. Narlıdere’deyiz. Solumuz denizin mavisi, sağımızda, Yeşil, sarı ve Kahve renginde biçim alan renklerin kardeşliği anlatılması zor bir Doğa görselliği sunuyor insana.. İşte burada salt Narlıdere düzlüklerine değil, Çatalkaya dağlarına da tırmanmış bir yapı sürüsü ile karşı-karşıyayız. Bu noktada Doğa’nın renk kardeşliği, üzülerek belirteyim, betonun soğuk gri tonları tarafından bozuluyor. Balçova ve Narlıdere’deki o devasa blokları siz istediğiniz kadar doğanın o can alıcı güzel renkleriyle boyayın, betonun o soğuk gri tonlarındaki bloklara yine de pek sıcak bakamıyorsunuz. Sıcak deyince Balçova’daki sıcak su kaynaklarına değinmek geldi aklıma. Balçova’nın belli kısmı termal sıcak su kaynaklarıyla ısıtılıyor. Bu yörenin, dahası tüm yöremizin ne denli zengin doğa ve doğal kaynaklara sahip olduğunun göstergesidir bana göre. Ama bu varsıllığı yoksulluğa dönüştürmenin savaşımı içinde olduğumuzu da göz ardı etmememiz gereken evrensel bir eksiğimiz olduğunu söylemek zorundayız.
Limontepeye tırmanıyoruz. Burası da Narlıdere ve Balçova örneğinde olduğu gibi doğanın dokusu beton dokusuna dönüştürülmüş. Kısacası Limontepeye betonla limon sıkmışlar. İyi de; beton karşıtlığı bir bağlamda konut karşıtlığıdır, dolayısıyla insanların barınma sorununa karşı çıkmaktır diyebilirsiniz. Hayır, ben betonlaşmanın doğayı tahrip eden boyutuna karşıyım. Elbette ki konutun temel malzemesi betondur. Betonu tarıma elverişiz alanlarda yoğunlaştırmaya karşı değilim.
Saat 09.30. Karabağlar ve Buca’dayız. İzmir’le birleşmişler adeta. Buca otobanında Kemalpaşa’yı çevreleyen Rif dağlarını izlerken, tarıma elverişli düzlüklerde; kısa boylu evlerin arasında adeta Rif dağlarıyla yarışan devasa beton blokların yükseldiğini izliyoruz. Otobanlar petrole bağımlılığın tescilli şeritleri gibi, bereketli tarım topraklarında alabildiğine uzanıyor. Beli aralıklarda ‘çağımızın Deli Dumrul noktaları diye adlandırabileceğimiz’ KGS(Kartlı Geçiş Sistemi) gişelerinden geçiyoruz. Tace Tıcket(Bilet alınız) ve Telle Collectıon(Para ödeme) uyarı levhaları, Deli Dumrul’un çağ atladığını kanıtlayan objeler olarak karşınıza çıkıyor. Aslında tüm görüntüler, Petrol imparatoru küresel efendilerin Doğaya ve Doğana saygısızlığın ifadesi bana göre.
Sürücü hız tahdidine uyarak ilerliyor. Takometrenin 89’u geçmesi Aydın’ı rahatsız ediyor. Otobanda bu sınırlamanın 100 km’ye çıkarılmasını istiyor. Kimse bu hız sınırlamasına uymuyor. Devasa kamyonlar vızır-vızır geçiyor bizi. Küçük arabalar ise ışık hızıyla. 35 T 2212 plakalı kamyon bizi önce soldan, sonra sağımızdan geçerek hızla Gaziemir sapağına daldı. Evet Trafik canavarı yolda dans ederek ilerliyor.
Saat 09.45 Torbalı’ya 25 km var. Ovanın başat ürünü Pamuk. Zeytin fidanlıkları dikkatimi çekiyor. Sebze bahçeleriyle bezeli  bu ova’nın solunda Ayrancılar yerleşim alanının blokları yükseliyor. Sağında dünyanın en güzel ve asil varlıkları At’lar özgür duruşlarıyla, kent tutsaklarını kıskandırıyor. Ovayı renklerin çılgın çığlıklarıyla içinde geçiyoruz. Torbalı’nın bir adı da Tepeköy imiş. Selçuk’a 35 km var. Saat 09.58. Karşımıza kat-kat dağlar, çok katlı dağlar izlenimi veriyor. Selçuk’a 18 km kala ova’yı tükettik ve dağların ilk katına dayandık. Zirvede bir kale göründü. Adı Eşek kalesi imiş. Dağların adı Selahattin. “Tarihte Selahattin’in hangi eşekleri  bu kaleyi yaptırmış?!” diye aklımdan soru geçmedi değil. Selçuk-Efes-Aydın otoyolundayız. 12 km kaldı. Yandım Çavuş levhası ayran içmeye, çöp şiş yemeye davet ediyor bizi. Karadenizli buraya da konuşlanmış, Zigana dinlenme tesisleriyle. Geniş bir vadiden geçiyoruz. Sağdaki yükselen dağlar çorak, soldakiler çam ağaçlarıyla kaplı. Şeftali ve mandalina tarlalarını geçerken, hızla pamuk işçilerini taşıyan kamyonet yanımızdan geçti.
Ve, Selahattın dağlarına sırtını dayamış Selçuk’tayız. Deli Dumrul gişesinin adı bu sefer KGS değil, OGS(Otomatik Geçiş Sistemi). 25.000 bin nüfuslu Selçuk’ta bizi 12 km önce uyaran Yandım Çavuş karşılıyor. Palmiyeli caddeden geçerken, Selçuklu eserleri kentin tarihsel zenginliklerini adetai şaret ediyor. Durduk ve gazetelerimizi aldık.
Ve, Şirince’ye 8 km kaldı. Evet Dağdaki Efes diye tanımlanan şirince’ye…Karadeniz’de dağ tırmanışındayız sanki. O kadar yeşil ki, Joh Ford’un filmini yaptığı  “Vadim O kadar Yeşildi ki(1941) ”’nin  yazarı Rıchard Llewellyn’i romanının adını sanki buradan almış. Zeytin, dut ve Şeftali ağaçları ve uzum bağlarını izleyerek tırmanıyoruz. Bizi ilk karşılayan tepedeki metruk kilise. Şirincedeyiz artık. Müthiş bir yer. Tarifi olanaksız. Ancak gidip görmeniz gereken bir doğa güzelliği diyebilirim. Midibüsten indik, herkes Arnavut taşlarıyla döşeli şirince sokaklarından tırmanırken, ben Turizm Bakanlığının tanıtım levhasında durmuş notlarımı alıyorum: “ Eski adı Tepedeki Efes olduğu belirtilen köyün Aydınoğulları zamanında kurulduğu söylenmektedir (?) Gelin Şirince’yi, Şirincelilerden öğrenelim:
Köy; Beylik, Kartal, kayser ve Eleman dağlarıyla çevrili; yeşilin, gökyüzü maviliğiyle oluşturduğu görsellik, doğanın zirvede oluşturduğu doyumsuz bir tablo gibi karşınızda. Eski muhtar Ahmet Dereli ve bir grup arkadaşıyla Şeftali ve üzüm tezgahının başında konuşuyorum. Selim bana işletmelerin yabancılar tarafından (özellikle Ermeni ve Rumlar) yapıldığını söylemişti. Eski muhtar aksini söylüyor. Bir yabancının olduğunu, o’nun da 15 yıldır pansiyon işlettiğini, adının da Sevan Nişanyan olduğunu söylüyor. Bu Ermeni dışındaki tüm işletmelerin köy halkının ve dışarıdan gelen Anadolu insanımızın  olduğunu gözlemliyorum. Ayrıca en iyi Zeytin Yağının köylerinde yapıldığını, Üzüm, Şeftali dışında, bir de gözlemesinin meşhur olduğunu ‘özellikle’ vurguluyorlar. Gözleme bana göre ticari meta olarak sonradan girdiğini düşünüyorum. Çünkü, gözlediğim gözlemenin bildiğimiz gözlemeden bir farkı olmadığını söyleyebilirim.
Otantik tarihi evlerin biri dikkatimi çekti. CHP ilçe binası. İlçe binası, Köyün en güzel kır kahvesinin bitişiğinde. Daha doğrusu kapalı çarşı girişinde. Evet bir de tarihi kapalı çarşısı var. İlçe binasının üzerindeki levha dikkatimi çekiyor. Hemen not almaya başlıyorum: “ Tarihte ilk kez emperyalist savaş bu topraklarda başarıya ulaştı ve dünyadaki mazlum uluslara örnek olan Anadolu İhtilali bu ülkede gerçekleşti. Ulusal bağımsızlığına kavuşmaya kararlı halkına önderlik yapan Mustafa Kemal Atatürk bu savaşın öncüsü Kuva-i Milliye örgütünü arkadaşlarıyla birlikte 9 Eylül 1923 günü CHP’ye dönüştürdü. Kurtuluş savaşının yıkıntıları üzerinde çağdaş Türkiye Cumhuriyeti’ni kuran CHP insan hakları ve hukuk devletinin öncüsü oldu.
Dünya’nın en eski ve köklü partilerinden olan ve Ülkenin her yerine yayılan CHP İzmir ili, Selçuk ilçe, Şirince köyündeki bu binasını 1957 yılında Melek ve Kazım Şar bağışlamıştır” Bu beni hayli düşündürdü ve duygulandırdı, CHP’nin bugünkü durumunu çağrıştırdığı için. Emperyalizme karşı halkla savaş vermiş felsefenin ürünü CHP’nin bugünkü yeri, herkesi rahatsız ediyordur, kanaatımca.
Ülkemizin her köşesi; doğası ve doğanıyla insanı büyüleyen bir güzelliğe sahip. Evet, ayak tabanımızın altındaki en küçük Anadolu coğrafyası şirinlikler sunuyor insana. Ama Şirince bir başka şirinlik, bir başka hoşluk veriyor Anadolu tatları içinde. Ege’nin Selçuk ilçesine bağlı bu küçük yerleşim alanı ; Anadolu’nun binlerce yıl taşıdığı uygarlıkların boyundan büyük kültürlerini yüzyıllardır omuzladığını kanıtlarcasına dimdik ayakta, tarihin canlı sayfası gibi karşınıza çıkıyor. Doğanın yeşil damarından zirveye süzülerek, cennettin yüreğine düşüyorsunuz aniden. Ve sizi geçmiş uygarlığın nişanı gibi karşılıyor tepedeki kilise. Eski kaynaklardaki  ‘Dağdaki Efes’ adı,  köklü tarihini anlatıyor gibi size.
İzmir’den 75, Efes’ten 12 ve Selçuk’tan 7 km uzaklıkta, denizden 350 km yükseklikte, bülbül dağının eteğine konuşlanmış cennet Şirince’ye ulaşım  tamamen asfalt yoldan yapılmaktadır. Zeytin ve çam ağaçlarıyla örtülü bu vadiye düşen, şaşkınlığını attığında, buranın cennetin bir yansıması olduğunu fark eder ancak.
Tarihe düşen kayıtlara baktığınızda; tipik bir ege köyü olan eski adı da kırkınca olan Şirince’nin; Ephesos(efes)’teki çeşitli zulümlerden kaçan ilk Hıristiyanlar tarafından kurulduğunu öğreniyorsunuz. Yöre halkı; Meryemana’nın son günlerini Kudüs’te geçirdiğini savunan Ortodoks kilisesine bağlı olmalarına karşın, bülbül dağındaki Meryemana’nın evinin varlığına inanıp, köyden 17 km uzaklıktaki bu yeri, Meryemana’nın ölüm tarihi olan her 15 ağustos’ta, beş saat yürüyerek ziyaret etmeleri düşündürücü geldi bana. Düşündürücü gelen bir başka konu; Zeus’un kızı Artemis ile Meryemana söylencelerinin(efsane) örtüşmesi. aslında mitolojik söylenceler; kendi gücüne güvenmeyerek, kendisinden güçlü gizemli yaratıcısını arayan insanın evrensel ütopyası gibi gelir bana. tarih’in ilk ölümsüzlük destanı Gılgamiş Destanı’ndan, tanriça iştar’a, tanrı’nın insanlığa verdiği ilk mesaj olan eski ahit’ten Tevrat’a, Zebur’a, İncil’e ve Kuran’a geçişlerdeki örtüşmeler bize bu evrensel ütopya’nın benzeşen yansımalarını sunar bize. Tarihe düşmüş  böylesi kayıtlar, başa düşen kaya kadar etkiliyor insanı. şöyle ki: “Kırkınca yakınlarında Kenkriyos denen bir su vardır. Zeus’tan hamile kalan Leto, Hera’nın hışmından kurtulmak için, Kenkriyos adlı suyun aktığı ortyga denilen koruluğa sığınır. doğum sancıları artar ve sırtını bir zeytin ağacına dayayarak Artemis’i doğurur. bunun üzerine o koru tanrı buyruğuyla kutsallaşır. burası eski adı Solmissos olan şimdiki bülbül dağı’nın kuzeyinde, Arvalia vadisindeki Meryemana evi’nin olduğu cennet köşesidir. Kenkriyos suyu da Meryemana’nın kutsal suyu… eski adetlerini sürdüren ve evlerinde şarap yapan şirince halkı için ve Hristiyanlar için  zeytin ağacı ve kenkriyos, yani meryemana suyu hala kutsaldır. mitolojik bu söylencelere göre Anadolu’nun ana tanrıçası Kybele’dir. Efes’li Artemis’in de  simgesidir.. Dönüştüğü en belerli tanrı kişiliği ise Meryemana’dır.. tüm bunları; insanların düşünselliklerinde ve gönüllerinde etken olan, kendilerinden güçlü, hatta yaratıcıları olduğuna inandırdığı gizemli bir gerçeğe duyduğu doğallığın yansımaları olarak görebilir miyiz?!  Tarih öncesinin aydınlanabilen en gerilerine dek gidildiğinde, Akdeniz çevresinde,kuzey ülkelerinde, Asya içlerindeki tüm kültür ve uygarlıklarda çeşitli isimlerle anılan ancak hep aynı öze indirgenebilen bir ana tanrıça ile karşılaşılır.uzun zamandır yapılmakta olan arkeolojik çalışmalar sonucu ana tanrıça dininin kaynağının Anadolu olduğu kesinlik kazanmıştır.hacılar ve Çatalhöyük'te yapılan çalışmalar ana tanrıça motifinin M.Ö.6500-7000'lere kadar uzandığını ortaya koymaktadır.ana tanrıça ayakta,oturmuş, ya da uzanmış olarak tasvir edilir. ana tanrıçanın bu özellikleri Kybele'den Artemis'e kadar bütün ana tanrıça imgelerinde, yani hayallerinde vardır.Heykellerin bir bölümünde doğum yaparken gösterilir.Bazen göğsünün üzerinde, kollarında bir erkek çocuğu taşır. Meryemana tasvirlerinde de benzer örtüşmeler karşımıza çıkmıyor mu? İsa’yı kollarında imge tıpkı küçük Horus’u kucağında taşıyan Mısırlı tanrıça Issis gibi değil midir!? Firavun’un inançlı karısı Asiye’yi çağrıştırması yanında; Meryemana’yı tıpkı Yunan mitolojisindeki tarım ve bereket tanrıçası Demeter gibi ızdıraplı bir anne olduğunu görüyoruz. ‘Aslında; evrendeki bizlere farklı zamanları tek zaman gibi yaşatan ve zaman algısızlığı nedenleriyle farklı zamanları değil de, salt yaşadığımız zamanı algılatan bir beyinsel yetmezlik içindeyiz’ gibi paranoyak bir düşünsellik belirmiyor değil kafamda. Mitolojik söylenceler; tüm bu zamanların gizemli kurgulayıcısını aramanın evrensel imgeleri olsa gerek.
Efes’liler, geçmişten gelen inançlarını koruyarak, Meryem diye karşılarına çıkarılan tanrısal varlığa Artemis’in zamanla tüm niteliklerini aktarmaları ve o’nu yüceltmeleri ve o’nu tanrısal nitelikleriyle dünyaya gelmiş büyük bir varlık olarak benimsemeleri söylediklerimle bütünleşen nedenler olarak gösterilemez mi?.Kısacası mitolojiye göre; ayni zamanları farklı formatta ve inanç değerleriyle farklı zamanlarda yaşadığımızı söyleyebilir miyiz!?
Biz tekrar zamanımıza dönelim:
Şirince’nin şirin insanlarının toplandığı meydandaki; ‘Çınaraltı çay bahçesi’ndeyiz. Şirince’nin şirin ihtiyarlarıyla konuşuyoruz, çaylarımızı yudumlarken. Hemen sağımızdaki Muhtarlık binası gözüme çarptı. Şirince’de -sürekli tekrar ettim ama bir kez daha söyleyeceğim- her şey şirin. Muhtarlık binası bile.
Soluğu muhtarlıkta aldım. Muhtar Ali Vurmazdere’nin bir yakını karşıladı. Ali bey 1999’dan beri muhtar. Köy insanı o’nun çalışmalarını başarılı buluyor. Eski muhtar’ın da büyük katkıları olmuş, fakat Ali Vurmazdere’nın katkıları daha fazla kabul görüyor “Dağdaki Efes” adlı bir kitapçık sundular. O’da şirin bir şey. Kısacası Şirinlerin anlattığına göre, köy 1500 yıllık(M.S.V yy) bir tarihe sahip. Küçük Menderes Nehri’nin getirdiği Alüvyon ve taşkınlar nedeniyle yaşanmaz hale gelen bölgeyi  terk eden bir grup insan; Beylik, Kartal, kayser ve Eleman dağlarıyla çevrili bu cennet vadiye yerleşmiş. Bir başka kaynakta ise köyün kuruluşu Beylikler dönemine rastlandığı savlanır. Rivayet o ki; Derebeyin yanında çalışan köylülerden bir grup azat edilmelerini ve kendilerine bugünkü Şirince köyü çevresinin verilmesini isterler. “Yerleşeceğiniz yer güzel mi” diye soran Beylerine “Çirkincedir.” diye yanıt verince, bey bu sefer “Öyleyse köyünüzün adı Çirkince olsun” der.
XIX. yy. Osmanlı İmparatorluğu yönetimi altında 1800 haneli bir Rum köyüdür, fakat dili Türkçe’dir. Hükümete vergi ödeseler de; oluşturdukları kendilerine özgü düzenle kapalı köy yönetimi izlenimi vermekteydiler.
1910 sonrası sakin özgür yaşamları, bazı Yunanistan sürgünü göçmenlerin kışkırtmalarıyla hareketlenir olmuş. Özellikle Balkan Savaşı sırasında Osmanlılara karşı direniş göstermeye başlarlar. Birinci Dünya savaşı tüm şiddetiyle Anadolu da kendini gösterince, Osmanlı hükümeti köyün gençlerini amele taburlarına kaydeder. Özel çalışma birlikleri olan bu taburdan kaçanların bir kısmı dağlarda çetelere katılır, bir kısmı da Yunanistan’a geçerek Osmanlıya karşı direnişe geçerler. 1918 yılında, Osmanlı, yapılan anlaşmayla Kırkıncalıları affeder ve tekrar köylerine dönüş izni verir. Fakat; 15 Mayıs 1919 yılında Yunanlıların İzmir’e çıkarma yapması karşısında, Osmanlı uyruğunda olmalarına karşın, Rum Kırkıncalılar tekrar gönüllü Yunan ordusuna katılarak ‘Çirkince’ işlere girişirler..Urla, Kokluca, Bornova ve Kuşadası’ndan gelen gönüllülerin başına verilen subaylar aracılığıyla bağımsız alaylar kuracak kadar, Osmanlı karşıtlığını yoğunlaştırırlar. Amaç diğer müttefikleriyle birlikte Anadolu’yu paylaşmaktı. Ve Sevr Antlaşması en büyük güvenceleri idi. Kırkıncalılar artık emperyalistlerin maşası olmuşlardı. Bu amaçları, büyük önder Atatürk ve Anadolu insanının Emperyalizme karşı kazandığı yengiyle, yani Misak-i Milli sınırlarını(Anadolu) belirleyen; Kuva-i Milliye ruhunda yaşam bulan Kurtuluş Savaşı ile hüsranla sonuçlanır ve Rum Kırkıncalılar’ın çoğu Yunanistan’a göçer. Şirince böylelikle; 1924 göçmen mübadelesiyle(Değiş Tokuş) Yunanistan’ın Selanik, Provasta, Kavala ve benzer yerlerinden  gelenlerle eski canlılığına kavuşur.
Şirince öyküsü bu. İşte bu şirin köyün en güzel yani Restore edilmiş, otantik Rum evlerinde dinlenmek. Köyün mimari yapısı diğer köylerden farklı olup, tüm evler kagir, çok pencereli ve pencere ebatları ayni oranda yapılmış iki katlıdır. Balkonlar asma balkon olarak yapılmış, bodrum kat kiler ve mutfak olarak kullanılmıştır. Evlerin pencere kenarları ve saçaklar resim ve kuş motifleriyle süslenmiştir. İşte bu otantik Rum evlerinin bir çoğu Pansiyon’a ve benzer işletmelere dönüştürülmüş. Buralarda; dağ havasını soluyarak, gözlemesini, kendi ürünü Zeytinyağı yemeklerini ve en güzeli, yörenin tüm tatlarını damakta bırakan şarabını içebilirsiniz. Yunanlı yazar Dido Sotiriyu’nun dediği gibi “O cennetin bir parçası olsa gerek”. ben de diyorum ki: “Dağdaki Efes-Şirince; Cennetin gezegenimizdeki izdüşümüdür(Bu tümceyi yıllardır birçok yöremiz için kullanıyorum. Hepsi de hak ediyor çünkü)” İnsanlar, gizemli cennet arayıp,erinç( huzur) adına kendisini gereceğine, coğrafyamızdaki, yani Dünya’nın en yakışıklı coğrafyası olan Anadolu’muzun cennet köşelerine sahip çıkarak erince ulaşabilir.l.
Bilindiği gibi Anadolu, şarapçılığın evrensel düzlemi gibidir. Şirince’nin Ülkemiz genelinde tanınan “Artemis şarap Fabrikası” 1999 yılında köyün ürünlerini işlemek üzere dünya’nın tanınmış kırmızı  şarap uzmanı(Önoloj) Alman Helmut Kraus tarafından kurulmuş. Fabrika Şirince’nin ev şaraplarının da tanınmasında da etkin oldu. Şirince yöresi ürünlerinden yapılan şarapları : “Kayser marka; ünlü Bordo renkli  hafif tatlı Karadut Şarabı, Koyu kırmızı renkli hafif tatlı Vişne şarabı, Vin Cent marka; Altın sarısı tatlı Şeftali ve Açık sarı renkli yarı tatlı Elma şarapları” şeklinde sıralayabiliriz. Asmalıbağ, Beylik, yağhane, Kırkınca, Mahzen, Orıent, Eren mahzen adlı otantik ve de Akberg şarap evlerinde ayrıca, Yine Vin Cent marka; lacivert renkli tatlı Yabanmersini ve Açık kırmızı tatlı Çilek şaraplarını ve de Akberg marka; koyu renkli ve güçlü aromasıyla Öküzgözü ve Boğazkere şaraplarını da tadabilirsiniz. Bunun yanı sıra Grek Cafe Restaurant’ta Akdeniz mutfağının tüm tatlarını  bulabilirsiniz. İlle de; geleneksel olarak taş değirmenlerde sıkılarak elde edilen katıksız ‘Sızma Zeytinyağı’nın, yani natürel(doğal) zeytinyağının yemeklerde kullanılmasının yanında, Şirince bağlarında yetişen, konik yeşil sarı Osmanca üzümlerinden yapılmış geleneksel, yani natürel ‘Şirince Şarabı’ ile ünlü Doğa restaurant yanında, Ege’nin Sofrası, Can, Sedir, Yasemen, Le Jardin ve Ünal Pide   Restaurant’larda; Natürel(Doğal) Zeytinyağlı köy yemekleriyle birlikte Akdeniz mutfağının seçkin tatlarını sevgi ve saygı katkılarıyla daha da leziz hale getirdiklerini göreceksiniz. Pervin Teyze’nin ve Çeşmebaşı gözleme evlerini es geçmek doğru olmaz, diyorum ve yazıya devam ediyorum derken, her yıl kutlanan “Şirince’nin Bağ Bozumu Şenlikleri” ni es geçmenin; Uygarlıkların izleriyle taçlanmış, şarabın otantik tatlarıyla bezenmiş atmosferi yadsımak olacağı aklıma geldi, tekrar durdum….
Şirince’yi çevreleyen salt dağları mı!? Dağların eteklerine ve zirvelerine ve de bereketli düzlüklerine konuşlanmış binlerce yıllık uygarlıkların tarihsel marketler zinciri ile çevrilmiş adeta. Ayasuluk Kalesi, Meryem Ana Evi, St.Jean Kilisesi, Celsus kitaplığı, İsabey Camii, yedi Uyuyanlar mağarası, Büyük Tiyatro, yamaç Evler ve Hadrianus tapınağı bunlardan birkaçı..
Şirince’nin, Arnavut Taşlı sokaklarını adımlarken veya Otantik Rum evlerinde ve şarapevlerinde, şirin insanlarıyla birlikte şarabınızı yudumlarken; Doğaya ve Doğana ‘binlerce yıldır yarattıkları bu büyüleyici atmosferlerinden dolayı’ sarılmak geliyor içinizden, aniden koynunda olduğunuz aklınıza geliyor ve büyük bir mutlulukla zihninizi dinlendirmeye bırakıyorsunuz..

Ovadaki Efes Ve  Meryemana Evi
Ve 12’de ayrılıyoruz Dağdaki Efes’ten. Çam ve Zeytin ağaçlarından süzülerek, ova’daki Kentlerin Babası; dört binlik Efes’e  iniyoruz. Romalılar yok ama, uygarlık tarihine kazıdıkları eserleri bizi selamlayarak karşılıyorlar. Biz yine de Efes’i geçerek tekrar Çam ve Zeytin ağaçlarının eşliğinde ‘Meryemana Evi’ne doğru ‘Bülbül Dağında’ tırmanışa geçiyoruz. “O doğa katliamcıları burayı da yakar mı?!” endişesi taşımıyor değilim. Aydın beyden, muhteşem Selçuk ovası ve Efes’i görüntülemek için rica ediyorum. İnişte daha güzel görüntüler yakalarız diyerek teklifimi öteliyor.
Rakım 425. Saatimin rakımı 12.32. Nabzım ise 42. Gerçekten heyecanlıyım, çünkü, ‘söylenceye göre’ Meryemana’nın son yıllarını yaşadığı yerdeyim.
Kutsal kitaplara geçmiş kanıtlar:
1-İncile göre; Hz. İsa Dünyadan ayrılmadan önce: “Oğlum işte anan…” diyerek anasını, Asya Havarisi olan aziz Yahya’ya(St.Jean) emanet etmişti.
2-“ Havarilerin işleri” adlı kitap, Hz. İsa’nın göğe çıkışından sonra Kudüs’te işkencenin nasıl yapıldığını aziz Stefanos’un 37, aziz Yakub’unda 42 yıllarında nasıl öldürüldüklerini yazar.
Durum böyle iken, aziz Sen Jean’ın kendisine emanet edilmiş Meryemana’yı, Kudüs’te bırakıp da Efes’e gelmesi düşünülemez. Bundan ötürü Efes’e birlikte geldikleri ileri sürülmektedir.
Mitolojik öykünün özeti şu. “1.yy’ın ilk yarısında Kudüs’te ilk Hıristiyanlara karşı korkunç işkenceler yapılmakta ve artmaktaydı. Bu zulüm, İ.S.36 yılında havarilerin şakirtlerinden(Öğrenci-çırak) Stephanos’un taşlanarak öldürülmesi ile başlar ve bunu diğer olaylar izler.
İ.S.41 yıllarında krallığını ilan eden I.Agriba(Herodes), taraftarları arasında saygınlığını artırması üzere St.Jean(Hz. Yahya)’nın kardeşi Yakub’u(Jakob) öldürtür. Ve St. Petros’u hapsettirir. Bu olaylar Hristiyanlar arasında büyük karışıklığa yol açar ve bunun üzerine Juda(batı) ve Samiriye(Filistin de bir kent) dağılmaya başlar.
St.Jean, incilini Efesliler için yazdığı savlanmaktadır. Onlara göre ‘İncil’; Efesli Hıristiyanların sorunlarıyla birlikte St.Jean’a sorulan sorular ve yanıtlar içeriğindedir. Yazılarında Meryem Ana'nın Efes'e gelişinden açıkça bahsetmez, üstü kapalı değinmeler vardır. Yine uzmanlara göre, günümüze kadar süren araştırmalara karşın, Meryem Ana'nın hayatı ile ilgili ayrıntıları gün ışığına çıkarmak mümkün olmamıştır. Daha doğrusu bunun yorumundan kaçınılmıştır. Çünkü; İsa'nın ve öğretilerinin tanıtılması ve yayılması işini Havarilere bırakan Meryemana’nın, yaşantısındaki gizliliğe  önem veren kutsal bir yanı vardır.
Geçtiğimiz günlerde yazılı ve görsel basında Meryem Ana'nın mezarının bulunması ile ilgili  programlar yer aldı anımsarsanız. Programlarda; daha önce oralarda yaşamış yöre halkından bir bürokrat ve Meryem Ana'nın mezarını rüyasında gören bir bekçi tarafından, söz konusu Bülbül dağında ‘9 Papaz Kilisesi’nin bulunduğu yerde mezar tespit edildiği ileri sürüldü. Bir şekilde de olsa tüm dünyayı ilgilendiren bir soruna açıklık getirildi denebilir.
Meryemana’nın Kuran’daki yerine gelince:
"Ey Meryem! Şüphesiz, Allah sana seçkin bir hususiyet verdi. Seni kötülüklerden temizledi ve alemlerin kadınlarına seni mümtaz kıldı(Ali İmran/42). "Rabbi Meryem’i iyi bir şekilde kabul buyurdu ve Onu güzel bir nebat gibi büyüttü. Zekeriya'yı da Ona bakmaya memur etti. Zekeriya Onun odasına her girişte yanında bir yiyecek bulurdu. -Meryem bu sana nereden geliyor?- dediğinde Meryem, Allah tarafından geldi, Allah dilediğine sayısız rızık verir dedi(Nisa/156)” Hz. Meryem alelade bir insan değil, Allah’ın seçkin kullarından. Çok az sayıda olan ‘kadın evliyalardan’ biri.
Hıristiyanlıkta olduğu gibi İslam dininde de bir namus simgesi olarak kabul edilen Hz.Meryem hakkında Rasûlullah (s.a.v) "Kendi dönemindeki kadınların en iyisi, İmran kızı Meryem" derken, bir başka hadiste ise "kadınların arasında en yüce mertebeye, Firavun'un inançlı karısı Asiye ile İmran  kızı Meryem'in eriştiklerini" belirtir.
Yazıyı kaleme almazdan önce ‘Meyremana” ile ilgili, gelişen İiginç bir habere yer vereceğim:
Ve ö muhteşem Bülbül dağını yaktılar ve oturup da bir güzel haber yaptılar(Hurriyet-23/08/2006. İhsan yılmaz). Hem de Meryem Ana efsanesiyle bütünleştirerek: Meryemana'nın mezarını arayanlar esrarengiz bir şekilde ölmüştü, evi de ilahi bir mucize ile yangından kurtuldu.
Kısa bir süre önce yazdığı romanı Tımarhane Adası'nda Meryemana'nın mezar yeriyle ilgili ilginç iddialar ortaya atan Mehmet Coral yangının beş yerde birden çıkmasının ve eve 1.5 metre kala durmasının tesadüf olamayacağını söylüyor.
Bülbül Dağı'nda çıkan yangının Meryemana Evi'ne 1.5 metre kala durmasının ilahi bir mucize olarak yorumlanması, Mehmet Coral'ın "Tımarhane Adası" romanında ortaya attığı iddiaları yeniden gündeme getirdi.
Papa'nın Ziyareti;
Meryemana'nın İsa'nın çarmıha gerilişinden sonra Kudüs'te kalmayıp Efes'e geldiği ve yaşamının geri kalan kısmını burada geçirdiği biliniyor. Bugün yerli ve yabancı, Müslüman ya da Hıristiyan pek çok insan, Bülbül Dağı'ndaki Meryemana Evi'ni bu yüzden ziyaret ediyor. Ancak bilinmeyen, gizemini koruyan bir konu var, o da Meryemana'nın mezarının nerede olduğu.
Mehmet Coral'ın romanı "Tımarhane Adası"nda, annesinin vasiyetini yerine getirmek için Meryemana'nın mezarını arayan bir arkeologun başından geçenler anlatılıyor.
Kitabın ana karakteri Meryemana Mezarı'nın ararken yaşamını yitiren bir arkeologdan esinlenerek yaratılmıştı ve mezar yeriyle ilgilenen üç kişi daha tuhaf bir şekilde yaşamlarını yitirmişlerdi ve hepsi de gerçek kişilerdi.
Kitapta, 1979'da Papa II. Jean Paul'ün Türkiye'ye gizli bir ziyaret yaptığından tutun da, Meryemana'nın kabrinin yeriyle ilgili olarak Mevlana'dan tebliğler aldığına kadar birçok esrarengiz iddia aktarılıyor. Ayrıca tıpkı Dan Brown'ın Da Vinci Şifresi kitabındaki gibi, her iddianın mantıklı bir açıklaması yapılıyor. Coral da, kitabında anlattığı her şeyin arkasında. Hatta yazdığı konuyu daha kimseye anlatmamışken, Meryemana'nın mezarıyla ilgilenmemesi için tehdit telefonları aldığını bile söylemişti Coral.
Romanda anlatıcının arkadaşları olarak adı geçenlerden biri de gazeteci Yaşar Aksoy. O da uzun yıllar Meryemana'nın mezarı hakkında araştırmalar yapmış. Romanda bahsedilen ve Papa II. Jean Paul'ün 1979'daki resmi Türkiye ziyaretinden bir gün önce gizlice gelip bazı kişilerle görüşmeler yaptığı iddiasına şöyle cevap veriyor: "Bu görüşmenin yapıldığı odanın içinde değildim ama nerede, ne zaman yapıldığını biliyorum. Papa'nın görüştüğü kişiler de Sabahat Akşiray ve dönemin Selçuk Belediye Başkanı Cahit Tanman'dı."
İddiaya göre, Papa'nın görüştüğü kişiler Meryemana'nın mezarının yerini biliyordu ve Papa onlarla bunu öğrenmek için buluştu.
Halen İzmir'de özellikle spastik çocuklara yönelik yaptığı yardımlarla tanınan ve  faaliyette bulunan İnsan Dost İhsan Vakfı'nın başkanı Sabahat Akşiray kitapta, Mevlana'nın eli, Sultan Garib olarak geçiyor. Mevlana'dan aldığı tebliğleri ilettiğini savunan, bu sayede Meryemana'nın mezar yerini onun ağzından tarif eden bir grubun lideri olarak tanıtılıyor. Gerçekten Papa ile görüşüp görüşmediğini sorduğumda, Papa ile buluştuğunu kabul ediyor ama genel değerlerden, inançlardan söz ettiklerini söylüyor. Daha sonra yakın geçmişte iki kez Vatikan'a davet edildiğini ve orada konuşma yaptığını da ekliyor.
Ya Meryemana'nın mezarının yerini bilip bilmediği konusu? Bunun Mevlana tarafından kendisine tebliğ edildiğini, ancak söyleme yetkisinin olmadığını iddia ederek geçiştiriyor.
Papa II. Jean Paul, 1979'da Kasım ayının son haftasında, Türkiye'ye yaptığı resmi ziyarete gizlice bir gün erken geldi. Ankara'ya geçmeden önce İzmir'e indi ve gizli bir görüşme yaptı. Sonradan vakfa dönüşecek olan mistik, ezoterik bir grupla yaptığı toplantı, Meryemana'nın mezarının yeriyle ilgiliydi.
Papa'nın Türkiye ziyaretinden sonra, İsviçre Basel merkezli Ephesus Foundation adlı vakfın yöneticisi Karl Geschwind, Selçuk Belediye Başkanı Dr. Cahit Tanman'a işbirliği teklif eden bir mektup yazdı. Geschwind, mektubunda Meryemana'nın mezarıyla ilgili araştırmalarda çok ilginç sonuçlara ulaştığını anlatıyordu.
Bu mektubun ardından Dr. Cahit Tanman ve Papa'nın görüştüğü grubun önderlerinden Feridun Bey, çok ilginç bir şekilde arka arkaya öldüler. Bunun üzerine grup, Meryemana'nın mezarıyla ilgili ruhsal çalışmalarını tatil etti ve kısa süre sonra vakfa dönüştü.
Meryemana hakkında araştırmalar yapan Cüneyt L. Münevveroğlu'nun ölümü de, bu olaylar zincirinin bir parçası. Münevveroğlu garip bir figür. Aliağa Rafinerisi'nde iş güvenliği memuru. Daha sonra boyacılıkla uğraşıyor. Bir taraftan da sürekli Hz. Meryem'le ilgili araştırmalar yapıyor. Sonunda çalışmalarını kendi imkanlarıyla "Hz. Meryemana ve Ejderler Ülkesi Anadolu" adı altında kitaplaştırıyor. Ancak kitabı, daha basım halindeyken İzmir'deki bazı konsolosların eline geçiyor. Münevveroğlu da kitabın basımından bir süre sonra aniden ölüveriyor. Kitap da piyasaya çıkmadan ortadan kayboluyor.

Başka bir ilginç ölüm de, Ege Üniversitesi öğretim üyelerinden arkeolog Erol Atalay'ınki. Atalay, uzun süre Bülbül Dağı civarında mağara ve tünellerde araştırmalar yapıyor. Senelerce Meryemana'nın mezarıyla ilgili ipuçları arıyor. Ancak bulgularını yazıya dökemeden, genç yaşta o da aniden ölüyor.
Diyanet İşleri Başkanı Prof. Dr. Ali Bardakoğlu, Selçuk'ta meydana gelen orman yangınının Meryemana Evi'ne beş metre kala durmasının "mucize" olarak değerlendirilmesine, "Dinlerin ve yüce yaratıcının varlığını, böyle basit olaylarla ilişkilendirmek yanlıştır" sözleriyle tepki verdi. Bardakoğlu, şunları söyledi: "Tabii hadiselerin sebep-sonuç ilişkisi içinde incelenmesi gerekir. Bunlardan hemen mucize çıkarmak, mucize değerlendirmesi yapmak doğru değildir. Hıristiyanlar için önemli bir dini merkezin yangından kurtarılmış olması çok sevindirici bir olaydır.

Ovadaki Efes Ve Yedi Uyuyanlar
Anadolu tarih öncesi çağlardan, yaşadığımız döneme dek çeşitli uygarlıkların filizlendiği, evren’in en kutsal topraklarıdır benim için. Uygarlıkların geçiş köprüsü da denebilir. Hitit, Frig, Grek, Roma, Bizans, Selçuklu ve Osmanlı uygarlıkları neden buralarda yoğunlaştı? Böylesi devasa uygarlıkların harmanladığı Anadolu; dünyanın özgün gelişim ve değişimi içinde yeni evrensel kültürün  filizlenmesine tekrar ev sahipliği niçin yapmasın!?
Evet bir yanda mitolojik tanrıçalar Kibele, Artemis ve  Asiye, bir tarafta Meryemana, Hıristiyan düşünürü St. Jean, St. Paul, St. Basil, diğer tarafta, İslam düşünürü Mevlan’a, Yunus ve Hacı Bektaş-ı Veli ile binlerce yıl uygarlıkların anası Anadolu, yeni bir evrensel uygarlığa niçin Ana’lık yapmasın!?
Saat 13.30 Meryemana’dan ayrılıyoruz. İnişte Aydın, Selçuk’u panoramik görüntüsünü almamı sağlayacak yerde durdu.
Efes’ten önce ‘Yedi Uyuyanlar’’a geçeceğiz. yıllardır Yedi Uyuyunlar diye halkı uyutanların belirlediği yerdeyiz. Selim, yedi uyuyanların asıl Tarsus’ta olduğunu söylüyor. Dahası oradakinin daha inandırıcı, yani daha uyutanı olduğunu söylüyor. Biz yine de buradakinin tarihsel öyküsünü; Turizm Bakanlığının pas tutmuş tabelalarından okumaya devam edelim: “M.Ö. 3. yy’lara tarihlenebilen bu rivayet Dercius’un putlara tapmayan Hıristiyanlara karşı acımasızca davranmasıyla başlar. Önceleri St.Paulus’un vaazlarına bile aldırmayan, bu güçlü hatibin şehre ikinci kez gelmesi, St. Jean’ın İsa’nın anası olarak tanıttığı bir kadıncağızla Efes’e gelmesi, o’nu Lysimakhos surlarının ötesinde yemyeşil bir dağ eteğine getirişi ve ardından kilisesinin kuruluşu ve tanrı analarına alışık Efesli’ler için yeni bir umut kaynağı olmuştu..”
Eee bu kadarından sonra ‘Yedi Uyuyanlar’’da yakışır hani: “Rivayet’e göre yoksulların koruyucusu İsa’dan yana olan ve bunu açıkça belli edemeyen “7” genç arkadaş, Efes’ten kaçarak-Her nedense daha uzağa gitmemiş, Efes’in dibine sığınmışlar- Panayır Dağı’nın içlerine doğru inen bir mağara bulup oraya sığınırlar…Bir çoban mağaranın ağzındaki kayayı oynatınca içeri ışık sızar ve Maksimianos, Malkhos, Markianos, İonannes, Dionisios, serapion, Konstantinos ve köpekleri Kıtmır uyanır. Aç olduklarından içlerinden biri fırından ekmek almak için gönderilir. Caddelerde haç motiflerini görünce şaşırır. Çünkü Hıristiyanlık serbest din olmuş, yaygınlaşmıştır. elindeki Decius dönemine ait sıkkeyi fırıncıya uzatınca her şey anlaşılır…Tutuklanarak St. Jean kilisesinde sorgulanırlar…Başpapaz hemen bir fetva çıkarır ve bunun kutsal Ruh’un bir mucizesi olduğunu belirtir.” hatta efsaneye göre Bizans İmparatoru II. Theodosius bile olay nedeniyle Efes’e gelir.
Anlaşılıyor ki; insanları çok etkileyen “Yedi Uyuyanlar” olayı ve benzerleri ile mucizelere önem veren Semavi dinler(Başta Hıristiyanlık) öğretisindeki ‘Öldükten sonra yeniden diriliş’ olgusudur. Bilmem belki de çok daha eski bir tarihten nakledilmiştir. Çünkü benzer efsane Kuranda da anlatılmaktadır : “Güneşin, doğduğunda mağaraların sağ tarafa meylettiğini, battığında, sol tarafa gittiğini gördük. Onlar mağaranın geniş bir yerinde idiler. Onlar uykuda oldukları halde uyanık sanırdın. Biz onları sağa, sola döndürdük. Köpekleri kapı ağzına dirseklerini dayamıştı. Onları görseydin geri döner kaçardın. İçin korku ile dolardı.. böylece biz onları uyandırdık ki, onlar orada ne kadar kaldıklarını birbirlerine sorsunlar. Onlar mağaralarda 309 yıl kaldı derler. De ki ne kadar vakit geçirdiklerini sadece Rabbim bilir(Kef Süresi)” Kutsal Kitap Kuran olguya biraz daha rasyonel, yani akılcı yaklaşıyor, çünkü olgunun bir efsane haline getirilmesine ve abartılmasına karşı. Gerçekten olguda bir abartı olduğunu Roma İmparatoru Decius(M.S.249-251) ile, yine efsanede adı geçen Bizans İmparatoru II.Theodosius(M.S. 408-458)  arasında 159 yıl farkı vardır. Ölümleri arasında ise 201..Bu efsanede uyku süresinin 309 yıl kabul edilmesinin abartı olduğunu gösteriyor bize.
İşte söylediğimi gibi Kutsal belgeler olarak günümüze gelen değerlerin, çok eski tarihten süreli yayın gibi nakledildiğini, her nakledişte de, daha mantıklı ve rasyonel değişimleri uğratıldığını söylemekte haklıyım gibime geliyor. Çünkü Kutsal kitapların ilki Tevrat ile sonuncusu Kuran arasında büyük benzerlikler yanında, büyük değişimlerin ve akılcı mantığın egemen olduğunu görüyoruz. Böylesi söylenceler ne kadar gerçek, gerçekler ne kadar söylencelere konu olursa olsun olgunun tek tanığı; Efes güneşinin altında hala mis gibi kokarak ballı meyveleriyle sallanan o söylencelerin en gizemlisi, Tanrı’nın ilk yarattığı, antik uygarlıkların verimlilik sembolü incir ağaçları konuşmadığı müddetçe söylencelerin gerçek olup olmadığını öğrenmemiz olası değildir.
Yedi Uyuyanlar sonrası uykumuz gelmedi değil. Hemen altındaki Otantik Kır Lokantasına attık kendimizi. Ececan ve Kadiş Mantı yiyecekler. Saat 14.30. mantı zor geldi. beğenmediler. Gerçekten Mantı mantıksız geldi bana. Ben gözleme yedim. Karpuz da, Ayran ve Kola. Geziye 28 kişi katılmış. Herkes öylesine aç idi ki, her şeye saldırıldı. Dolayısı ile ağır düşüldü. Hepsi uykulara kafa atmakla meşgul. Bir uyunsa ‘28 uyurlar’ diye kesin yeni bir efsane doğar, Yedi Uyurların ayak ucunda..
Eveeeet, Efes’teyiz.
“Mitolojik tarihin babası Heredot ise,  tüm zamanlardaki kentlerin babası da antik Efes’tir” diyorum. Salt bireyi değil, toplumları değil, evrenin tüm zamanlarını büyüleyen bir Roma ilk çağ kenti Efes. Bir liman kenti olan Efes; Küçük Menderes nehrinin sularını boşaltığı körfezin tarıma elverişli toprakları ve doğuya açılan büyük ticaret yolu üzerinde, antik yazarlara göre İ.Ö. 3000 yılında  kurulmuş. Putpereslik ve Hıristiyanlık döneminde önemli dini merkezlerindendir. İlim ve sanat dünyasında da etkin olmuş bir kent. Örneğin rüya yorumcusu Artemidorus, şair Callinos ve hipponax, filozof herakleitos, ressam Parrhasius, gramer bilgini Zenaodotos, ilk akla gelen isimlerdir. Efes isminin nerden geldiği bilinmemektedir. İlk çağ yazarlarından Strabon ve Pausanies’ın verdiği bilgilere göre kent Amazonlar tarafından kurulmuştur.
Efes kentinin çağlar boyu deprem, yangın ve Küçük Menderes nehrinin taşıdığı alüvyonlarla bataklık halini alması gibi doğal afetler yüzünden, sık-sık yer değiştirip, yeniden inşa edilmesine karşın; Efes değil Anadolu’nun, bence dünya’nın en iyi korunmuş ve alt-üst yapılarıyla planlanmış kentidir. Tüm zamanlara örnek olacak bir şehircilik anlayışı ve zengin bir mimari üslubuyla, ‘antik ve modern’ kentlerin babasıdır diyebiliriz. Özellikle kent planlaması günümüz kıyı kentlerin planlamasıyla karşılaştırıldığında utanılası izlenimler almamız gerektiğini düşünüyorum.
-500 metre uzunluğunda ve 11 metre genişliğindeki, bir adı da Liman Caddesi olan ve Ünlü kral yolunun denizle bağlantısını sağlayan, iki yanında galeri ve dükkanlarıyla Arkadıane(İmparator Arkadius) caddesi…
- Panayır dağının etrafını çevreleyen, yaya platformlarına(Günümüz tretüvarı) sahip arabalar için yapılmış ve altında bir insanın girebileceği büyüklükte kentin atık suyunu taşıyan, gelişmiş kanalizasyon sistemine sahip; Mermer Cadde diye anılan( günümüz çevre yolu diyebileceğimiz) Kutsal yol…
-Yine kentin en büyük kanalizasyon sistemine sahip,  iki
yanındaki sütunların gerisinde dükkanlar yer alan ve kentin idaresinde önemli rol oynayan Kuretler adına inşa edilmiş, mermerlerle kaplı Kuretler caddesi….
-Tabandan ısıtmalı iki veya çok katlı olarak kentin üst yöneticileri için inşa edilmiş Yamaç evler…
-Kentin kutsal yeri olarak da  kullanılan, Belediye Sarayı..
-Bülbül dağı üzerinde, yüksekliği 10 m. uzunluğu 9 kilometre olan surların limana doğru uzantısında yer alan St. Paul Hapishanesi..
-Panayır dağının eteğinde yer alan, 18 m. yüksekliğinde üç katlı sahne binasına sahip 25.000 kişi kapasiteli ve zaman-zaman gladyatör dövüşlerinin de yapıldığı Büyük Tiyatro..
-Yan duvarlarında nişler içinde kitap rulolarının saklandığı, aslında anıt mezar olarak inşa edilen iki katlı Celsus Kütüphanesi..
-Tiyatro sanatçılarının eğitimi için yapılmış olan Tiyatro Gymnasıonu…
-Yalnız konser ve tiyatro gösterilerine değil,ayni zamanda Belediye Meclisi toplantılarına ve konferanslara da tahsis edilen, üst kısmı kapalı 1400 kişilik Odeon yapısı..
-Devletin kontrolündeki büyük ticari işlerin ve alışverişin yürütüldüğü, aynı zamanda siyasi ve dini toplantıların yapıldığı, bazilika’dan(Romalılar’da mahkeme yapısı) dört basamakla inilen ve devlet agorası da(Kent alanı) denilen 160 m. uzunluğunda, 73 metre genişliğinde Yukarı Agora…
-Dünya’nın yedi harikasından biri olan, 125 m. uzunluğunda ve 60 m. genişliğinde Artemis Tapınağı..
-Ticaret işlerinin görüldüğü, bir nevi borsa olarak inşa edilen 165 m. uzunluğunda Bazilika(Erken Hıristiyan ve Ortaçağ mimarilerinde, yan geçitleri bulunan(nef), galerili veya galerisiz kilise)..
-Önünde  “U” şeklinde sunak bulunan Domıtıan tapınağı..
-Antik dekoratif yapıların en gösterişlisi Hadrıan Tapınağı..
-Kenarları tuvalet taşları ve önünde küçük su kanallarıyla çevrili Umumi Tuvaletler( Asla ve asla, kentlerimizde insan dışkısının sektörel simgesi ; küçük 1 ytl, büyük 2 ytl olan ve  pislikten geçilmeyen tuvaletleriyle karşılaştırmayın)…
- Bin kişi kapasiteli, içinde dinlenme odaları, eğlence salonları ve kütüphaneleri olan üç katlı  Skolastik(doğru düşüncelerin tartışıldığı) hamamlar..
-Liman hamamları..
-İlk bölüm, soğuk bölüm ve sıcak bölümlerden oluşan ve de tuvaletleri olan Varıus Hamamları…
-Etrafında üstü kapalı galerileri olan, alışveriş merkezi olup Ticaret Agorası diye de adlandırılan Agora..
-Antik Kiliseler..
-Antik Çeşmeler..
İşte tüm bu yapılardır; Efes’i benim gözümde tüm zamanlardaki kentlerin babası yapan..
Bu müthiş, görkemli, Arkeologların deyimiyle(Sevgili kardeşim Fethi Uluçınar’ın çok sevdiği yabancı sözcükler..) Monumen’tal(Heybetli) ve Kolosal(Çok büyük) kentin, evrensel devasalığını ağzım açık izliyorum. Ağzımı kapattığım anlarda ancak notlarımı alabiliyorum. Grubu kaybettiğimi ağzımı kapattığımda fark ettim. Fedaim bey de benim gibi grubu kaybetmiş. Meğer  midibüs aşağı kapıda bizi bekliyormuş. Biz giriş kapısındadır diye soluğu orda alıyoruz. Yoklar! Telefonlaşılıyor. Bizim gelmemiz isteniyor. Israr ediyoruz. Adam; A a a a a! krizine tutulmuş gelemeyeceğini söylüyor. Belli ki Gladyatörler kovalasa, tanrıça Artemis çıksa gelmemekte ısrarlı. Tekrar O Kentlerin babası Efes’i kat etmek zorunda kaldık. Panayır dağının eteklerinden süzülerek Efes’i bir kez daha kat etmek o sıcakta çekilmez gelebilir, ama ben; bir daha buraya gelme olasılığı düşük olduğu için yaşadıklarımızı şans olarak görüyorum..
Saat 17.17’de ayrıldık Efes’ten. Üç saati aşkın Efes’teyiz. Gümüldür’e doğru yola çıkıldı. Midibüstekiler biraz tepkililer, çünkü tam 45 dakika bizi beklemişler. Haklılar.
Duble yolda gidiyoruz. Yani bölünmüş yolda.  Geçen yıl yazdığım gibi; ‘Düz ova’da kekliği avlarlar’ örneği, düz ova’da paraları duble-duble avlamak adına, düzlük alanlarda ‘mühendislik disiplininden yoksun’ duble yola hız verilmiş. Engebeli ve virajlı yerlerde çalışma yok. Sürücüler böylesi yorucu yollardan kurtulup, düzlüklere inince aniden gaza basınca, karşılarına yarım-yamalak duble yol ve üzerindeki mıcır ile karşılaşıyor..Ve de ölümle biten kazalar ardından geliveriyor. Bu nedenle “Duble yolda mıcır-Demir yolunda hızlı tren” başlıklı bir yazı dizisi hazırladım, fakat ilgilenen bile olmadı…
Uzattık galiba. Biz yolumuzda uzamaya devam edelim. Üzerinde halk tipi araçların bulunduğu Duble yolumuzun solunda küçük bir havaalanı ve üzerinde küçük çarter(kiralanmış) uçaklar. Belli ki; varsıl hava’da, yoksul yerde seyretmeye(yolculuğa) devam edecek. Gümüldür kıyılarına indik. 1982 yılında uçaklarla keşfedilen-çünkü kıyı ulaşımı çok zor imiş 1990’lara dek- ve Süleyman Demirel’in de villasının olduğu söylenen Ahmetbeyli’ye bağlı ‘Yoncaköy Koyu’’n dayız. Tarifi imkânsız güzellikler içindeyim, çünkü müthiş bir görsellikle karşılaştım. Sürücü Aydın’ın dediğine göre yaz mevsiminin süresi, Urla’dan bir buçuk ay daha uzun olurmuş. Deniz soğuk, kara çok sıcak olurmuş. Belli ki burada poyraz, yani karadan denize doğru rüzgâr egemen. Bildiğim kadarıyla denizden karaya rüzgâr, yani lodoslarda deniz ısınır. Sırasıyla Sahil evlerini ve Maydanozköyü’nü geçiyoruz. Tam karşımız Kuşadası imiş. Bu noktada Seferhisar’a 44 km var. Özdere’deyiz. Yine tarifi imkansız güzellikler içine düştük. Özdere son 15 yılda gelişmiş bir belde. Bir ara Profesyonel üçüncü ligde oynayan futbol takımı bile vardı.
Gümüldür’deyiz. Gümüldür gümbür -gümbür benden güzeli yok diye bağıran bir kıyı kenti. Haklı da. Haklı olduğu bir diğer nokta; doğanı ve doğası ile omuz-omuza dayanışma içinde olan bir kıyı kentimiz. Çünkü, düzlük alanlar değil de, tepelik çorak alanlar yapılaşmaya açılmış. Ekolojik Çevre kültürü hayli gelişmiş bir yöre. Gönül ister ki tüm kıyılarımıza egemen olsun bu kültürü. Utanmayanlar, arasıra Antik Kentlerin babası Efes’e gidip akıllarını devşirsinler. Oradaki koca-koca sütunları izleyeceklerine, kent yapılanmasının evrensel duyarlılığını izlesinler. Karakoç Kaplıcaları sapağından sağa dönerek Seferhisar yeşilinin koynuna girdik. Yeşil üzümler vadisi sanki. Vadi biter bitmez, aniden Ankara’ya geldik korkusuna kapıldım. Çünkü Ankara’nın bozkırına düştük aniden. Bozkırı tırmanmaya başladık.
Ethemçukuru’ndayiz. Payamlı, Kavacık bu güzelim köyler, Çatalkaya dağlarının arkasındaki Güzelbahçe’ye bağlı. Bu ormanlık bölge, sahipsiz, yabanıl armut ağaçlarıyla ünlenmiş. Çok leziz minik armutlar için sık-sık gelirmiş yöreye Aydın kardeşimiz. Köyler’de şaraplık üzümler yetiştirildiğini söyleyen Aydın’ın, ‘Yakında bu yöre ve Urla şarapçılıkta Şirince’yi geçerse kimse şaşırmasın!’ serzenişi, onun bir başka duyarlılığının sesi gibi geldi bana..Seferhisar’dayiz. Güzelbahçe’ye 21 km var.
Üzümlü köylerine giden sapaktan dönerek Bademler Köyü’ne geldik. İnsanlarının çok sevgili ve candan olduğunu, yörenin en temiz köyü olduğunu söylüyor Aydın. 750 kişinin yaşadığı bu köyün Alevi Köyü olduğunu söyleyince her şey anlaşılıyor. Halk Camisiz Köy diyormuş. Varsın desin, biz nice Camili Köyler gördük ve yaşıyoruz. Yöre Halkı bu Bademler Köyü halkını çok seviyormuş. Çünkü burada evlerin kapıları ardına kadar açıkmış. Asla arsızlık, hırsızlık olmazmış..Kısacası evrensel ilkelerin egemen olduğu bir köyümüz. Geçenlerde bunu kanıtlarcasına gazetede çıkan bir haber beni hayli duygulandırdı:
“TBMM Başkanı Bülent Arınç’ın, Nazım hikmet’in mezarı için Manisa’nın Gördes ilçesinin Kaşıkçı  Köyünün uygun olduğu açıklamasına, Tiyatro Köyü olarak bilinen Bademler Köyünden talep geldi. İzmir’in Urla ilçesi Bademler Köyü Kültür Ve Sanat Derneği Başkanı Seyfettin Şen,-Nazım Hikmet mezarının Türkiye’ye getirilmesi konusunun gündeme gelmesinin mutluluk verici olduğunu belirterek, ‘Nazım Hikmet’in felsefesini, dünya görüşünü, siyasi bakışını, hatta dogmatizme bakışını onaylamayanların, büyük ustanın nereye gömüleceğini de söylemeye hakkı olmadığını belirtmek istiyorum’ dedi (Ben de diyorum ki ağzına sağlık, evrensel kardeşliğin neferi Seyfettin Şen). Şen, ‘Nazım’ın şiirleriyle büyüyen, şiir akşamlarında onun şiirleri okunan, yazdığı oyunu oynayan, 73 yıldır Tiyatroyla uğraşan, sinemalara konu olan ve filmler çekilen, 1960’dan beri kütüphanesi olan, kitaplarıyla dolan Bademler Köyü, ünlü şairi bağrında uyutmaya talip’ diye konuştu”…
Urla’ya inişteyiz. Urla’nın Müthiş paranomik görüntüleri karşımda, fakat makine da film bitmiş. Güneş; yavaş-yavaş dağların ardına doğru inerek, tüm kızıl görkemiyle akşama hazırlıyor insanları. Kendisini de, kızıllığına aldığı doğanın tüm güzel renkleriyle ‘yarın daha güzel ışık vermek adına’ düşünsel dinlenceye hazırlıyor.
Hapşırdım. Aydın “Güzel yaşa!” demez mi. Ben hep “Çok Yaşa!”’ya alışığım ya, bura insani/ Ege insani “Güzel Yaşa” diyor. Doğru! Önemli olan çok yaşamak değil, güzel yaşamak. Bunun için de çok gezerek “Gez-Gör-Yaz” u zenginleştirmem gerektiğini düşünüyorum. Özellikle Bademler köyünü görmek  gerektiğini de….Selam Ege, selam Bademler köyü ve de selam dünya’nın en güzel insanlarına sahip coğrafyam, Anadolu’m, bizi tarifi imkânsız güzelliklerinden mahrum etme. Tarifi imkânsız güzellikleri yok etmeye çalışan doğa duyarsızlarını koynundan atmayacak kadar evrensel hoşgörüye sahip sen çok yaşa, bizler ise güzel….27/7/2006 –URLA(Güncelleme: 23 Aralık 2012)
ŞEVKET ÇORBACIOĞLU
GEZ-GÖR-YAZ
evesbere@mynet.com
GSM:0506 609 00 32
TEL: 0312 431 96 88